Ineke schrijft | Wat niet kan

Doe maar niet! Beter zeg je dat niet! Ik moet het vaak horen van mijn kroost als ik er iets uitflap of op het punt sta iets te doen wat over hun schaamtegrens gaat.

Laatst was ik met mijn gezin in een restaurant. Hoe sfeervol het licht ook was, het lukte mij niet om de menukaart te lezen. Ik bedacht mij niet en zette de zaklampfunctie van mijn telefoon aan. De heerlijkste gerechten doemden op maar niet voor lang want ik werd unaniem teruggefloten door mijn drietal. Om toestanden te voorkomen kroop ik terug in mijn schulp. En ach, ik neem toch altijd hetzelfde daar dus kon ik de heren hun zin geven. Een vrouw van mijn leeftijd aan de tafel achter ons had wel vrij spel. Maar zij was dan ook niet in het gezelschap van kinderen die haar monddood maken of absolute verboden opleggen.

De schaamte of ongemakkelijkheid die de jeugd heeft heb ik zo goed als achter mij gelaten. Het is toch heerlijk dat je op een bepaalde leeftijd zonder gêne een onchique hoofdband op kunt doen om te voorkomen dat de oren van je hoofd vriezen? Of dat je in je joggingbroek en slobbertrui naar de buren kunt lopen voor een ei of theezakje zonder eerst de badkamer in te schieten voor een opknapbeurt?

Toch heb ik nog af en toe twijfels over wat wel of niet meer kan. Van de week had ik het met een collega over of een bikini nog kan. Maar omdat ik geen zin heb om mij te laten beperken neem ik stoer de gang naar het strand. Zolang ik mezelf niet te vaak in dergelijke staat op foto’s hoef te zien ga ik lekker door.

Over mijn uiterlijk krijg ik trouwens weinig moppers van mijn jongens. En bovendien, ‘Hotter than my son’ bestaat nog niet. De kans is overigens nihil dat ik daarvoor ooit opgegeven zal worden. Dan moet moeders namelijk op tv en vanaf de bank kunnen ze niet ingrijpen op foute uitspraken of ontoelaatbaar gedrag. Dus houden ze mij graag in de buurt. De schatten.