MARUM Hij heeft een intelligentie quotiȅnt van tenminste 146 en geldt daarmee als zeer hoog begaafd. ,,Hierboven kunnen ze niet zo precies zijn”, zo legt de pas 12-jarige Robin Jelsma uit Marum uit.

Uitzonderlijk is dat hij zijn talenten breed inzet: als scholier, pianist, computer-programmeur, tennisser en toneelspeler. Jonglerend, maar met een vaste wil.

Blij is hij met de autobiografie van de ook al jong begaafde Chinese pianist Lang Lang die hij een jaartje geleden als Sinterklaascadeau ontving. ,,Dan lees ik dit boek en dan denk ik plotseling: ik zoek de liedjes op die hij speelt”. De afstand tussen zijn studiehoek en piano is slechts enkele meters, zodat hij lenig de sprong naar de muzikale beleving kan maken. Aan een vergelijking met Lang Lang waagt hij zich niet: ,,Bij hem is piano zijn leven, maar bij mij niet. Ik gebruik de piano als een persoonlijke ondersteuning en dus als een serieuze hobby”.

De aanzet voor het pianospelen werd gegeven door meester Rudi op de CBS De Bron in Marum, nadat hij in groep 2 al een maximale score op alle vakken haalde. Juf Froukje begeleidde hem hierbij verder. Omdat hij én heel gevoelig is én over een fenomenaal geheugen beschikt, wordt het bespelen van een toetseninstrument verkozen boven een snaarinstrument zoals een viool. ,,Qua zuiverheid is dit beter, omdat hij de toetsen die hij aanslaat gelijk opslaat”, zo licht zijn moeder Cristina Matei toe.

Zelf bespeelt ze geen instrument. ,,Ik heb veel liefde voor muziek. Dat is voor mij de vitamine M”. In de periode van haar zwangerschap luisterde ze veelvuldig naar klassieke muziek. ,,In die periode heeft Robin ongetwijfeld veel gehoord”, vertelt ze glimlachend over zijn prilste historie. De muziek raakt ook hem in het hart. Dat ontging ook Russische docenten bij het Haydn-concert eind vorig jaar in Groningen niet. ,,Je speelt alsof je een Russische oude ziel hebt”, zo vertrouwden ze Robin toe. ,,Dat is het allermooiste compliment dat hij heeft ontvangen”, vult de uit Roemeniȅ afkomstige Cristina aan die met haar man Simon Jelsma de ontwikkeling van Robin op de voet volgt. ,,Een hele mooie herinnering is nog altijd dat hij al gelijk heel goed articuleerde toen hij begon te praten. Als peuter liep hij snel en praatte hij snel”.

Op De Bron mocht Robin een klas overslaan, zodat hij vanuit groep 3 in groep 5 belandde. Op dit moment gaat hij naar het Willem Lodewijk Gymnasium in Groningen. Het vroeg per bus naar de stad reizen weerhoudt hem ervan ’s ochtends vroeg achter de piano plaats te nemen. ,,’s Ochtends ben ik met de school bezig. Ik studeer een tot twee uur per week piano en speel thuis tussen het studeren af en toe een riedeltje van vijf minuten”. Op het Gymnasium mag hij zich, als educatieve uitdaging voor de fijnproevers, af en toe storten op onderzoeksprojecten. Voor het pianospel wordt hij nu bij Kunstbedrijven Westerkwartier verder begeleid door docente Petra Wielemaker. Nu staat de Turkse mars van Mozart centraal, maar ook de herinneringen aan Fȕr Elise van Ludwig van Beethoven blijven warm. Dit stuk leerde hij zichzelf aan na een kloeke tip van wijlen Johan van Wijk.

Als hoogtepunten van zijn leven verwijst Robin Jelsma naar de bezoekjes aan familie in Roemeniȅ waar de warmte van de familieband hem evenals de omgeving inspireert. ,,Maar”, zo vult hij direct aan, ,,ik mis daar een piano. Dan gaan we wat anders doen”. Hij spreekt het Roemeens niet, maar geeft aan snel te begrijpen wat iemand met soms weinig woorden in een andere taal bedoelt. De bedoeling van iets of het stellen van een doel moet hem naar eigen zeggen altijd helder zijn. ,,Als er een concert in de planning staat, studeer ik gemotiveerd. Ik ben gehecht aan optredens, want ik wil vooral anderen laten meegenieten van de muziek”.

Naast een half uur pianoles per week stort hij zich gretig op het tennissen. ,,Daar kan ik mijn energie in kwijt”. Wekelijkse trainingen van drie tot vier uur vormen hierbij, los van de toernooien, geen uitzondering. ,,Je wilt natuurlijk winnen, want anders word ik best wel eens een beetje chagrijnig”. Hij weet dat ook het verliezen van een partij een mogelijkheid is, maar grijpt dit aan om zich er verder in te verdiepen. Tussendoor pakt hij andere uitdagingen op zoals bij een toneelgezelschap of een Rubiks kubus. Zijn hoogbegaafdheid zet hij dus breed in vanuit een visie die de rijkdom aan klanken en kleuren in stand houdt. Hij wil zich dan ook niet op voorhand vastpinnen op een carrière als pianist en reageert diplomatiek op een vraag over de droom van zijn leven: ,,Anderen moeten het ook leuk vinden. Als anderen er ook van genieten, heb je samen iets bereikt”.