Matty Wierstra: Boekje open over polio en toegankelijkheid

ZUIDHORN - Op de Wereld Polio Dag kreeg burgemeester Bert Swart uit handen van Matty Wierstra-van der Ploeg uit Grijpskerk het boekje Polio, een ziekte om nooit te vergeten. Met de overhandiging van het boekje wil zij, met twee mede-samenstellers, de ziekte polio en de gevolgen daarvan onder de aandacht brengen. De schrijfster doet haar verhaal…

“In 1951 is er wereldwijd nog een grote epidemie geweest.  In Nederland hebben zeker 15.000 mensen te maken met de gevolgen van polio. 1949, november, 10 jaar oud. In het ziekenhuis ontdekten ze dat ik kinderverlamming had. Een virus die pijn geeft aan rug en ledematen, of zo als een arts ooit zei: ‘een duistere ziekte’. De DKTP-inentingen zijn pas vanaf 1957 gegeven. Polio was helemaal niet bekend bij ons in de buurt, ook niet op school en niet op gymnastiek. Opgenomen in barakken met dubbele dikke ijzeren deuren en dubbele sluizen en kleding en mondkapjes die de verpleging moest dragen voor ze op onze zaal kwamen. Daar lag ik als meisje van 10 jaar en kon niet meer bewegen. Bezoek mocht niet naar binnen want polio is de eerste weken zeer besmettelijk. Toen het beter werd in 1950 kwam mijn moeder elkemiddagmet mij wandelen in een rolstoel van het ziekenhuis. Het was een houten bak met twee ijzeren stangen, twee grote wielen achter en een kleintje voor, ja type handkar. Later kwam er een oplossing van het Nieuwsblad van het Noorden, nu DvhN. Er was een actie van dokter Denker. Van de opbrengst werden rolstoelen gekocht en geschonken aan iemand die het dringend nodig had, en ...dat was ik. Een wonder voor een meisje van ondertussen 12 jaar. Een driewiel rolstoel die je met je handen (trappers) voortbewoog! Ondertussen zat ik op de Prinsenhof MULO. Ik kon me zelfstandig verplaatsen en wat belangrijk was; ik kon weer buiten spelen, kind met de kinderen zijn. Vlak daarna leerde ik de Gehandicaptensportclub Groningen kennen, zwemmen, tafeltennis en de mooiste sport die er was; zitvolleybal. Wij Groningse meisjes waren destijds het eerste dames-zitvolleybal-team van Nederland. Sinds 1993 bestaat onze Adviescommissie Gemeentelijk Gehandicaptenbeleid Zuidhorn en vanaf is toegankelijkheid voor ons een belangrijk aandachtspunt. Waarom heren architecten vindt u treetjes, trapjes, smalle deuren, verhogingen toch zo mooi? Waarom ontwerpt u geen ruimere WC’s, geen extra WC maar grotere WC’s zodat een rolstoeler er ook gebruik van kan maken? Hoewel de gemeente Zuidhorn onze commissie zoveel mogelijk medewerking geeft zijn er altijd bouwers en uitvoerders die het toch op eigen houtje anders doen. Ze bestaan en worden nog gebouwd: Nieuwe medische praktijken waar toiletten in een hoekje gedrukt zijn zodat je met een rolstoel nauwelijks een draai kan maken. Als aanpasbaar bouwen in Nederland verplicht was, zoals in o.a. Amerika, dan konden ook mensen met een handicap in alle winkels, restaurants en andere algemene voorzieningen. Goede hulpmiddelen zijn verder van groot belang. Ze bevorderen de zelfredzaamheid en het langer zelfstandig functioneren van gehandicapten. En wat heel belangrijk is: de kwaliteit van het hulpmiddel heeft een grote invloed op het dagelijks leven.”