Ineke schrijft | Spuugzat

Een groepje jeugd bij de Jumbo Waezenburglaan Leek. Ik vraag of ze even aan de kant willen gaan zodat ik mijn fiets kan parkeren. Ze doen allemaal een stap opzij. „Kijk mevrouw, speciaal voor u”, zegt één van de jongens. Tussen het kabaal door klinkt het geluid van gespuug op de tegels. Snel loop ik richting de winkel.

Als ik na de boodschappen terug kom bij mijn fiets, valt mijn oog op een klodder speeksel op mijn zadel. Hetzelfde groepje staat er nog. Als ik vraag wie dit gedaan zou kunnen hebben valt het even stil. Een jongen wijst omhoog. „Dat zijn de regendruppels vanaf het dak.” „Die zien er dacht ik anders uit”, zeg ik quasi onnozel. Hij geeft mij gelijk. Maar híj was het niet. „Deze keer”, voegt hij er aan toe. De rest weet ook van niks. „Triest”, hoor ik uit het groepje. „Inderdaad”, zeg ik terwijl ik weg fiets.

Ik heb het doorgaans goed voor met de jeugd. Waar ik kan zal ik in de bres springen als er in algemene termen over schofterig gedrag van adolescenten wordt gepraat. Toch bracht dit spuugincident mij even uit balans. Heel kort kreeg ik de neiging om een willekeurig persoon uit het groepje met de neus in de uitwerpselen te drukken en een preek af te steken over respectloosheid.

Maar die neiging verdween even snel als dat hij kwam. Ik weiger namelijk te geloven dat dit een teken is van verloedering of veranderende normen en waarden. Ik hou het erop dat deze spuger een hele slechte dag had. Ruzie thuis, alweer een onvoldoende op Engels, geldproblemen of de bons gekregen. De onverschilligheid won het van het fatsoen en het speeksel was eruit voor hij er erg in had.

Blijft staan dat dit een hele onsmakelijke maar vooral ondoordachte actie was. Want wie bedenkt met het volle verstand om een zadel vol te spugen? Toch niemand? Als hetzelfde groepje in het vervolg nou eens een emmer meeneemt en een beetje buiten de fietszone gaat staan, dan praten we nergens meer over.