Belevenissen uit het gymnasium | Aan het handje

LEEK - Het jongste gekerm en gekrijt in onderwijsland betreft de mate waarin de puber zelf verantwoordelijk moet zijn voor gedrag en inzet op school en voor de daaruit voortvloeiende resultaten.

Niet de ouders of de mentor of de docent of wie dan ook, maar de leerling. Handjes af dus. Zelf laten doen. Niet mee bemoeien. Tjonge, dit is splintertje nieuw! Of niet?

Er is een gigantisch gepamper aan de gang, niet alleen op school maar eigenlijk in de hele maatschappij. Zodra onze pupillen hun huis verlaten, blijven ze in contact met pappie en mammie en vriendjes via de app. Ze zijn koud begonnen aan het nieuwe schooljaar of we nodigen de ouders met hun kind op gesprek om te zien wat er dit jaar gedaan moet worden en hoe en welke steun daarbij nodig is. Het opgegeven huiswerk is in veel gevallen ook voor ouders zichtbaar op een gemakkelijk toegankelijke intranetplek, zodat ze zich er thuis lekker mee kunnen bemoeien. Daar zijn ook digitaal vindbaar alle cijfers van hun spruit en weet men

soms al eerder een uitslag van een toets dan de tiener zelf. Contact leggen met mentor en vakdocent gaat snel en gebeurt gemakkelijk. Nadenken over de profielkeuze wordt een egotrip met duizenden vragen waarvan alle antwoorden ook door de mentor gelezen kunnen worden en aanleiding kunnen geven tot sturende gesprekken. Handjes af? Aan het handje, zal men bedoelen.

Kunnen we dat allemaal weer loslaten en hernieuwde zelfstandigheid vinden voor de nieuwe generaties? Poe, ik ben een tikje somber. Ik denk even terug aan mijn eigen middelbare schooltijd. Onze ouders zagen mijn klasgenoten en mij ’s ochtends vertrekken en ’s middags terugkomen zonder tussentijds contact en lieten ons heerlijk zelf uitzoeken wanneer we het huiswerk en de andere activiteiten deden. Ze hadden geen idee wat voor werk school ons had opgegeven. Je kon gewoon even wachten met het vertellen van een onvoldoende in de hoop dat hij alweer gecompenseerd was op het rapportmoment, slechts drie keer per jaar. Het weggetje richting de docenten van huis uit werd amper begaan, dus geen gemail en gebel en gechat en gewhatsapp over de vorderingen. Een oase van rust en vrede met volop tijd voor eigen dingen ernaast. Arme moderne leerlingen. Is er nog ontsnapping mogelijk? Ik vrees het ergste…

Door Anneke de Vries