COLUMN | Belevenissen uit het gymnasium

LEEK - Vaste lezers van mijn columns zullen zich herinneren dat ik wat docentenagenda’s betreft al decennia lang gehecht ben aan de agenda van Noordhoff (vroeger Wolters Noordhoff). Voordelen: het handzame formaat, de cijferberekeningskolommen, de overzichtelijke weekindeling, maar vooral: het feit dat je van alles tussen de blaadjes kunt stoppen, zodat niet het hoofd maar de agenda de belangrijke zaken onthoudt.

Er was een paar jaar geleden korte tijd een experiment met een eigen borgenagenda met ringband. Hopeloos geval voor wat ik wil, want alles wat je tussen die bladzijden stopte, viel er meteen uit: een ringband knelt niet voldoende.

Maar goed, ik pakte mijn gebruikelijke agenda voor dit cursusjaar er vandaag maar weer eens bij. Hij had de hele kerstvakantie gerust in de schooltas en ik had er helemaal geen blik in geworpen. Ik wist gelukkig zeker dat ik alles wat nog moet erin had gezet op een takenlijstje en dat alle erin gestopte blaadjes op de juiste plek zaten. Een rustige gedachte. Tegelijk met de agenda – er moest weer gewerkt worden ten slotte - ook meteen maar die dikke map met lesvoorbereidingen erbij pakken, en wat boeken, en de gecorrigeerde toetsen van drie klassen, en… Teveel dus, u voelt het al aankomen. Ik had dit niet zo moeten doen 

Terwijl ik met te nonchalante stap op weg ging van tas naar bureau, gleed de agenda van de stapel. In een poging deze tegen te houden, viel ook de rest op de grond. De boeken vielen best sierlijk neer, de map viel open en liet wat papier los, de gecorrigeerde toetsen landden sierlijk door elkaar in een warrelige stapel en de agenda liet bij de glijpartij alle erin gestopte blaadjes vallen. Na een enkel boos woord dat hier geen melding verdient, zocht ik kruipend over de grond alles weer bij elkaar en moest daarna die losse blaadjes weer op de juiste plek in de agenda stoppen. Best een klus, neem dat aan. Een pittig begin dus van een nieuw kalenderjaar zo middenin een cursus waarin nog van alles op het menu staat dat keurig schriftelijk meegedeeld is of speciaal door mij op een blaadje gezet. En nu heb ik van al dat gekruip zere knieën gekregen! Hopelijk leeft er enig medelijden bij u voor een hardwerkende docent.

Anneke de Vries