Column Anneke de Vries |Vernieuwing

Westerkwartier - Belevenissen uit het Gymnasium

De lichten branden, de ramen staan open, het digibord is aan en de te bespreken Griekse tekst staat bevroren erop geprojecteerd. Alles staat klaar. Ik zit rustig aan de ochtendkoffie als ik ineens bedenk dat ik dit eerste lesuur van de dag uitgeroosterd ben naar een ander lokaal, omdat er “iets” gaat gebeuren met de zonwering. Grrr. Ik laat me niet graag uitroosteren! Laat ik de koffie in de steek om alles klaar te zetten in het geplande lokaal, of waag ik het erop? Ik waag het erop en ook mijn leerlingen weten niet beter of we zitten op de vertrouwde plek. Ze staan keurig klaar. Ik start in rust en vrede de les met dat clubje uiterst plezierige leerlingen. Wanneer we midden in de tekst zitten en behoorlijk op stoom, hoor ik ineens “klap”en “klap”. Twee ladders tegen het dak, voor het raam. Ze trillen van de opstijgende bouwvakkers, gewapend met stevige schroevendraaiers. We kijken. Natuurlijk. Schroefschroefschroef en daar stort de ouwe trouwe zonwering ter aarde. We zien ook, denken we, een ladder vallen. Gelukkig, dat blijkt een verkijking, want hij werd alleen maar verplaatst. Stel je voor zeg. Nou, stel je maar niet voor… Regelmatig vervloekte ik die oude zonwering. Hij ging als een speer naar beneden, maar het omhoog draaien maakte een bezoekje aan de sportschool overbodig. Nu komt er iets moderns, dicht op het raam in plaats van ervoor, vast ook elektronisch te bedienen. Of zo. Zou het nieuwe beter zijn? Ik projecteer even naar mezelf: een ouwe trouwe docent die sinds jaar en dag voor de klas staat. Schroeven ze mij straks ook los, zodat ik ter aarde kan storten en een jonge blom op geheel andere wijze mijn honneurs gaat waarnemen? Stel je voor zeg. Nou, ik stel het me nog maar niet voor… Reageren? Mail naar a.vries@rsgdeborgen.nl Anneke de Vries, docente klassieke talen op de Lindenborg