Column Anneke de Vries | Levend

Westerkwartier - Belevenissen uit het Gymnasium

Grieks en Latijn zijn in de volksmond zogenaamde ‘dode talen’, omdat ze niet meer gesproken worden. Ik vind die aanduiding altijd vrij triest klinken, alsof wij docenten klassieke talen als patholoog-anatomen een beetje staan voor te snijden in het dode taalvlees om vervolgens ook onze leerlingen het ontleedmes aan te reiken teneinde zich daarmee een eigen weg voorwaarts te kappen in het weerspannige materiaal. Het is overigens zeer de vraag of de aanduiding ‘dood’ wel echt goed gekozen is. Ooit een bezoekje gebracht aan Nuntii Latini? Op die site worden hedendaagse nieuwsberichten weergegeven in klassiek Latijn. Zo lees ik over het decreet van Trump: ‘’Donald Trump, novus praesidens Americanorum, edixit ut cives septem terrarum musulmanarum aditu in Civitates Americae Unitas prohiberentur 1.” Mooi hè? Klopt echt allemaal! Neem van mij aan dat Nuntii Latini ook gewoon nieuwe woorden maakt op een klassieke basis, zoals computer, fileleed en chatten. Dat hadden resp. deden ze allemaal echt nog niet in de oudheid ;-) Maar er zijn meer manieren om een dode taal tot leven te wekken. Onlangs was op de Lindenborg te gast in het kader van het Certamen Septentrionale - de vertaalwedstrijd Grieks en Latijn voor gymnasiasten uit de bovenbouw – Casper Porton van Addisco, die sprankelend en spetterend sprak en speelde met de leerlingen in uitsluitend Latijn. Hij is intussen landelijk bekend als voorstander van gebruik van Latijn en Grieks in de lessen van die talen, schreef een methode waar geen woord Nederlands in staat en heeft intussen vele volgers die daadwerkelijk in het Latijn en in het Grieks communiceren met hun leerlingen. Zelf waag ik me daar (nog?) niet aan, maar probeer wel wat vitaliteit te blazen in de dode talen door het luid en levend laten naspreken van woorden die geleerd moeten worden en door het zingen en laten zingen van Latijnse studentliederen 2 , Griekse sinterklaasliederen en het naar het Latijn vertaalde ‘hoofd, schouders, knie en teen’. Vooral dat laatste lied, staande gezongen en met aanwijzen van de bewuste lichaamsdelen, blijft denkelijk tot mijn pensioen een evergreen. Reageren? Mail naar a.vries@rsgdeborgen.nl Anneke de Vries, docente klassieke talen op de Lindenborg