Ineke schrijft | Leer er mee te leven

Sinds ik de trotse bezitter van een elektrische fiets ben, laat ik de kans niet voorbijgaan om het gemak ervan te promoten. Vooral ‘mijn’ Peter moet het ontgelden. Met „Misschien moet je eens een proefexemplaar uitproberen”, of: „Dan kun lekker vaak fietsen naar Zuidhorn”, probeer ik iets in gang te zetten. Tegen beter weten in, want pushen werkt niet bij hem.’

Laatst deed ik het toch weer. Fietshandel Wagenaar in Leek had een actie waarbij je gratis een e-bike kon proberen. „Iets voor jou?” vroeg ik. „Nee, nog niet, ik wil begin volgend jaar kijken”, was het antwoord. Dat ik het over proberen had in plaats van aanschaffen hielp niet om hem te overtuigen. „Ik merk het al, er valt niks te wrikken” , was mijn conclusie. „Klopt”, lachte hij. „Leer er mee te leven’, flitste door mijn gedachten.

‘Leer er mee te leven’ wordt vaak gebruikt als mooi synoniem voor ‘niet zaniken’. In diezelfde categorie hoort ‘tel je zegeningen’. In het geval van de e-bike is dat prima want ik heb er weinig last van. Maar dit soort uitdrukkingen hoorde ik ook eens van iemand met een moeizame relatie die haar sores bedekte met de mantel der liefde. Tel je zegeningen, leer er mee te leven, er zijn ergere dingen, oftewel:’Wals over je gevoel heen en draag je lot’ Hoe suf de uitspraken ook zijn, de mensen die ze doen weten waarschijnlijk echt niet beter. Sterker nog, ze denken ook nog vaak dat ze zichzelf en een ander een stuk verder helpen. Kwalijk nemen kan, maar heeft geen zin.

Dus dan maar de minste proberen te zijn. Op het eerste gezicht opnieuw een vette dooddoener die past in hetzelfde rijtje. Toch is het vaak de enige manier om niet ergens in te blijven steken, wat wel de bedoeling van een dooddoener is, namelijk geen steek verder komen. Je als de minste opstellen betekent immers helemaal niet dat je het ook bent? Het schetst juist je klasse. Een dooddoener met een dikke gouden rand.