Lindensteinlaan en middelvingers

LEEK - Ter hoogte van de apotheek, op het fietspad aan de Lindensteinlaan in Leek, staat een meisje aarzelend op de trappers. Ze kijkt opzij. Een flauw glimlachje rond haar lippen. Haar ogen zoeken contact met de bestuurster van een auto, die af wil slaan richting de George Wilhelmlaan. De auto stopt, het meisje kan door.

Ze heeft voorrang maar ook groot gelijk dat ze even pas op de plaats maakt. Ook ik leerde mijn jongens dat ze altijd alert moesten zijn bij dit soort punten. Ook verderop bij de rotonde Euroweg moet je als fietser waken voor je veiligheid als het aankomende verkeer op het laatste moment op de rem trapt. De cynische lachjes van de bestuurders vanachter het autoraampje - alsof ze het er om doen - maken mij ik niet blij. Maar een middelvinger is ook zo wat dus komen ze er met fronsende wenkbrauwen of een voorzichtig nee schudden mee weg.

In een vorig leven liep ik eens te joggen. Bij de kruising Nijenoertweg - Lindensteinlaan stopte een auto te laat waardoor ik de soepelheid van mijn heupen op de proef moest stellen. Die auto kreeg een verdiende klap op de motorkap, de bestuurder een non-verbale sneer. Ik vond dat best stoer van mezelf maar was ook opgelucht dat die kerel geen verhaal kwam halen.

Die neiging van verhaal halen kon ik zelf ook eens onder controle houden. Een auto stak plots over bij de kruising Oldenoertweg Mijn jongste, toen een jaar of zeven, knalde er voor mijn ogen tegenop en ging neer. Naast de schrik en een paar schrammen liep het met een sisser af. De oudere man achter het stuur stamelde dat hij niks had gezien, zijn vrouw bibberde en stamelde dat ze blij was dat alles goed was afgelopen. Op mijn achterste poten gaan staan zou totaal misplaatst zijn geweest. Dat is slechts voorbehouden aan de automobilisten die geen maat weten. En die middelvinger? Die bewaar ik als bonus. Misschien gaat ie toch nog eens omhoog.