Ineke schrijft | Blondie in een hemd

Zaterdagochtend aan de koffie. Als ik de radio aanzet pik ik nog net het laatste graantje van Somebody to love mee. Jammer, maar als ik de klanken van Heart of glass van Blondie hoor ben ik Queen al weer vergeten. De stem van de zangeres sleept mij mee naar het klaslokaal van mijn lagere school, zo’n veertig jaar terug.

Op de verjaardag van de meester trad ik samen met een paar meiden op als Blondie. Debbie Harry werd vertolkt door vriendin Els. Daar was geen enkel gedoe over. Zij was de blondste, had de felste lippenstift en kende de tekst van A tot Z. Ik mocht de drummer zijn. Op de lege kartonnen wasmiddelenverpakkingen van Dash en All sloeg ik stoer met mijn stokjes in de maat. We hadden wekenlang op de schoolzolder geoefend en het optreden ging de eerste minuten zoals gehoopt. Daar kwam abrupt een einde aan toen de cassetterecorder er mee kapte en wij in ons hemd werden gezet. Met name door de jongens, die tien minuten voor ons een foutloze performance van Queen hadden weg gegeven. Het woord ‘flop’ en dat in drievoud, moesten we de hele middag aanhoren en staat nog vers in mijn geheugen.

Ik weet echt zeker dat ze dat riepen. Net als ik ook zeker dacht te weten dat wij met het nummer Heart of glass op het podium stonden. Maar ik weet ook zeker dat we het optreden in de vijfde klas deden en volgens Wikepedia stond het nummer pas een jaar later in de hitlijsten. Misschien heb ik mij dan toch een jaartje vergist. Of we zongen wél in de vijfde maar dan een ander liedje van de band. Maar wat klopt er dan nog wel in mijn herinnering? Ik als drummer? Misschien is het hele optreden wel een fantasie. Of deden de jongens Status Quo in plaats van Queen en was er zwarte lippenstift. Els bestaat, daar is bewijs voor, maar verder komt alles op losse schroeven te staan.

Ik weet het nu zeker. De jongens deden Blondie in een hemd en het cassettebandje kon dat niet aan. Een goed verhaal op de eerstvolgende reünie.