Mijmeren | Column Anneke de Vries

Het regent. Het giet. Ik zit aan mijn bureau en mijmer voor de zoveelste keer over de afgelopen werkjaren. Zouden andere versgepensioneerden dat ook doen of is het iets van mij? Ik heb even geen idee. Toch eens hier en daar vragen.

Leuk trouwens dat de computer het woord versgepensioneerden niet aan elkaar wil hebben en “ver gepensioneerden” voorstelt. Maar daar ga ik niet op in want dat ben ik nog niet. Ik ben dichtbij gepensioneerd . Vermoedelijk overvalt me daarom bij tijden een plezierige terugval in het nabije verleden. Ik voel me tevreden en gelukkig wanneer ik mijn werkzame leven overzie. Er zullen ook diepe dalen zijn geweest van onzekerheid over hoe het nu verder moet met klas X of leerling Y. Toch herinner ik me vooral het leuke, het originele, het bijzondere. Of beter gezegd: de leuke, de originele, de bijzondere leerling. 

Briljant

Spontaan komt ze op mijn netvlies, de vermoedelijk intelligentste leerling uit mijn carrière. Denkelijk is 'briljant' het beste woord dat ik kan hanteren als ik aan haar denk. Briljant in alle vakken en op alle vlakken, zowel qua inzet en prestaties voor school als in het sociale als bij haar hobby’s. Mijn beste leerlingen gingen altijd medicijnen studeren en ook zij koos hiervoor en werd uiteraard probleemloos ingeloot. Geen idee hoe ver ze is met haar studie, of ze intussen basisarts is of al is opgenomen in een vervolgstudie richting één of ander specialisme of dat ze al aan het werk is als huisarts… Ik volgde haar niet na de middelbare school maar mijn geestesoog ziet een veelbelovende toekomst weggelegd voor haar. Geweldig mooi dat je soms in een brugklasleerling al kunt zien hoeveel kwaliteit er bij haar of hem in de pit aanwezig is, kwaliteit die soms maar een klein duwtje nodig heeft om helemaal tot bloei te komen. Elk jaar komen er talenten op allerlei vlakken binnen en dat zal gelden voor elke school, denk ik zo. Daar word ik blij van. U ook? 

Het regent. Het giet. Er is ook onweer bij gekomen. Ik denk dat ik nog even lekker aan mijn bureau blijf zitten en gedachten en herinneringen laat komen. Mijn tijd als deelnemer aan het werkzame leven is voorbij en ik hoef me er niet druk over te maken of het na mij wel goed komt, want dat komt het. Reken maar!