Orde - Herinneringen aan het gymnasium

Beginnende docenten zijn het allerbangst of ze wel orde kunnen houden straks, solitair voor een groep losgeslagen grut. Ook ik vond dat in het begin van mijn loopbaan spannend en had soms last van spierpijn in de tenen vanwege het onzichtbare tenenkrommen voor de klas om naar buiten toe schijnbaar het geduld te bewaren bij een overmatig energieke kluit kinders.

Mijn tip aan beginners: zorg dat het geen gevecht wordt en houdt de zaak bespreekbaar met ik-boodschappen zoals: ,,Ik heb de indruk dat het wat lawaaierig is, of zie ik dat verkeerd? Persoonlijk vind ik het storend en ik hoop dat het wat zachter kan allemaal. Gaat dat lukken, denken jullie? ”. Merkwaardigerwijze hielpen dit soort zinnen best vaak, vooral als ik eerst ook graag het antwoord ,,ja” te horen kreeg. Ach, lesgeven is eigenlijk net zwemmen. Je moet er eerst even ‘door’ en ontwikkelt daarna al doende je eigen slag.

Gezag en autoriteit

Maar toch, sommige klassen – of preciezer gezegd: sommige individuen – blijven luidruchtig. Wat kan er dan gedaan worden? Strafwerk, nablijven of dat soort zaken, daar ben ik geen liefhebber van en ik betwijfel ook of het helpt. Met gezag en autoriteit stilte afdwingen kan en wil ik niet, want ik hoor graag wat er in de groep leeft. Ooit – ik zocht het even na en het is twaalf jaar geleden – was ik zoals gebruikelijk mentor van een derde klas gymnasium, die erg druk was dat jaar.

Drukte en kabaal

Leuke klassen trouwens, derde klassen, om mentor van te zijn, maar dit geheel terzijde. Als mogelijke oplossing voor enkele zware gevallen had ik de plattegrond veranderd en twee qua drukte en kabaal superieure jongens naar de banken middenvoor gehaald. Maar ze bleven onderling teuten dat het een lust was en letten amper op. En nu? Mijn briljante (ahum) inval kwam erop neer dat ik een leuke meid, die wel van wanten wist, heb gevraagd tussen beide jongens in te gaan zitten als dempende factor tussen twee blokken kabaal. Zij ging akkoord en ook de druktemakers hadden geen bezwaar. Korte tijd later kreeg ze verkering met de ene en keek de andere wat sip, nog weer korte tijd later ging ze om met de andere en keek nummer één op zijn neus. Vervolgens keerde het meisje in overleg terug naar haar gebruikelijke buurvrouw en bleken beide jongens vredig naast elkaar te kunnen zitten. Waren het dan toch vooral de hormonen geweest…???