‘We voelen ons verantwoordelijk voor de zee’

Lauwersoog - In restaurant ‘t Ailand verkopen vissers Barbara en Jan Geertsema onder andere de vis die ze zelf van het wad halen. ,,We laten mensen kennismaken met de zee.”

Visnetten, meters lang. Ze liggen uitgerold over de kade, zodat je er telkens bedachtzaam overheen moet stappen. Her en der staan enkele mannen deze netten te boeten, terwijl boven hen de meeuwen krijsen. Verder oogt het kalm, daar in de haven van Lauwersoog. En toch: wie kennismaakt met Barbara Rodenburg-Geertsema van de Goede Vissers, leert al snel dat ze als visser heel wat stormen heeft moeten bedwingen.

Te romantisch

,,Sommige mensen denken te romantisch over de visserij”, zegt Barbara. ,,Anderen hebben juist een veel te negatief beeld, alsof we een stelletje piraten zijn die roofbouw plegen op de natuur.” Maar voor Barbara is het duidelijk: wie van de zee wil leven, moet er goed voor zorgen.

,,We voelen ons verantwoordelijk voor de zee”,vertelt ze. En voor Barbara en haar man geen woorden, maar daden. In 2006 ontvingen de Goede Vissers als eerste visserijbedrijf in Nederland het Waddengoudkeurmerk, voor hun duurzaam gevangen harders en zeebaars. ,,Nu zijn we er’’, dachten Barbara en Jan Geertsema toen nog.

Dat kleine visserijtje

Achteraf zou je net zo goed kunnen zeggen dat het toen pas begon. Lang niet iedere vishandelaar zat op de duurzaam gecertificeerde vis van ,,dat kleine visserijtje” te wachten, zoals Barbara vertelt. Want wat viel er dan nog te zeggen over het overige, niet-gecertificeerde deel van de handel? Keurmerk of niet, om de vis te kunnen blijven verkopen moest het echtpaar het toch over een andere boeg gooien. Ze begonnen hun vis zelf te verkopen: op de markt en aan restaurants. Al snel verkochten ze ook de vangst van collega's.

Maar de beste oplossingen kwamen uiteindelijk uit de hoek van Terra Madre, het wereldwijde netwerk van Slow Food dat boeren, vissers en andere betrokkenen met elkaar verbindt voor goed en eerlijk voedsel. Het contact met vissers uit andere wateren inspireerde Barbara en Jan Geertsema tot de bouw van een eigen restaurant. ,,Dat we er niet alleen in stonden, heeft ons erg geholpen”, zegt Barbara. ,,Het bleek dat kleine vissers wereldwijd dezelfde problemen hebben.”

Nieuwe mogelijkheden

Restaurant ‘t Ailand in Lauwersoog is inmiddels een drukbezochte plek. In pré-coronatijden organiseerden de Goede Vissers er wadvistochten en fileercursussen. Sliksleeën, oesters zoeken en plankton vissen: het kan er allemaal, al is het door de coronamaatregelen zo nu en dan improviseren geblazen. ,,We zijn steeds bezig met nieuwe mogelijkheden,”, zegt Barbara. ,,Inmiddels doen we zoveel dat het ook best wel vermoeiend is.”

Goedlopend visrestaurant of niet, bovenal is Barbara visser. Iedere week varen zij en haar man het Wad op, in de hoop om met een mooie lading Zeebaars en Harders de haven van Lauwersoog weer binnen te varen. ,,De visserij is zo mooi en waardevol. Ik kan me niets zinvollers voorstellen”, vindt Barbara. Ze voelt zich verantwoordelijk voor de zee, én voor het eeuwenoude ambacht. Barbara: ,,Die verantwoordelijkheid – en mijn koppigheid – motiveren me om steeds maar weer door te gaan.”

Akke Boonstra