Ontroering - Column Anneke de Vries

Rotzooi opgeruimd, afscheid genomen van grut en collega’s en nu ben ik echt weg. Beetje gek nog. Daarom kom ik hier toch nog even terug op de Lindenborg waar ik zo lang werkte en waar ik als afscheidscadeautje een totaal versleten plek op de koffietafel achterliet, omdat ik bij de ochtendkoffie met collega’s graag heen en weer schoof met het koffiekopje. Een creatieve oud-collega heeft er nu een bordje op laten plakken met het schoollogo en de tekst “kale plek na vertrek; vaste zitplaats anneke de vries”. Buitengewoon komisch en nu blijf ik nog een beetje aanwezig ook ;).

Mijn twee vakgroepcollega’s Ieke Mooij en Marieke Nugteren hebben me niet zomaar laten gaan. Ik wilde dat wel maar het is niet gelukt, ondanks het feit dat corona in dezen toch geholpen zou hebben voor een onopgemerkt verdwijnen. Stiekem was het toch wel fijn om niet stiekem te vertrekken, zo inconsequent ben ik dan ook wel weer. Beide dames bewogen hemel en aarde om een prachtig en uniek zilveren sieraad te laten maken: een broche met amfora, boekrol en stilus. Deze zal me voor de rest van mijn leven herinneren aan het Certamen Septentrionale, de vertaalwedstrijd Klassieke Talen voor de Noordelijke provincies die in 2021 de tiende editie hoopt te beleven en waar de winnaars een bronzen beeldje met amfora, stilus en boekrol kunnen winnen. Bij leven en welzijn ga ik die tiende editie zelf nog als gast bezoeken. Wel lekker om me niet met de organisatie te hoeven bemoeien ;). Het Certamen Septentrionale blijft mijn geesteskindje en nummertje tien van deze wedstrijd, tja, dat is gewoon ongelooflijk, vind ik.

Ander buitengewoon bijzonder cadeau: een prachtdoos vol bijdrages van (oud-)leerlingen en collega’s! Wat verrassend, verrukkelijk en verfrissend. Ik blijf maar lezen en herlezen. Zoveel wonderschone woorden, kekke cadeautjes en alleraardigste anekdotes brachten me tot tranen en ik bewaar dit alles als een onwaarschijnlijk mooie onstoffelijke kostbaarheid die mijn hart verwarmt. Het is ontroerend te lezen dat ik voor sommige leerlingen het verschil hebt gemaakt, zoals dat dan heet, en dat anderen gewoon altijd met plezier naar mijn lessen gingen. Degenen die een bijdrage aan dit Liber Amicorum (vriendenboek) gaven, bericht ik te zijner tijd persoonlijk, als dat lukt qua terugvinden. Meteen een leuke klus, want ik heb nu zoooveel vrije tijd dat het nog een kunst wordt om die te vullen…!