Schoolontwend

Nou, het viel me niet mee hoor, de eerste fysieke lessen weer na twaalf weken! De klas is verdeeld over twee lokalen en ik moest zoeken naar een werkbare vorm. Het leek me namelijk geen goed idee voor het front der klas een beetje te gaan staan schreeuwen om ook de achterste leerlingen te bereiken.

Bovendien is een beschreven bord op die afstand onleesbaar. Kortom: ik wandelde rond en zette het spul aan het werk en overhoorde ieder individueel, want leerwerk controleren via de computer, dat gaat niet bepaald goed. Die leervragen aan elk apart bewezen opnieuw dat onderwijs niet zonder fysiek contact en rechtstreekse controle kan. Het leerwerk zat er namelijk niet in…! Grrr.

Gezellige onderonsjes

Ik had trouwens erg te doen met onze leerlingen, die natuurlijk schoolontwend waren en nu ineens de hele lesdag in één lokaal moesten blijven zitten en dan ook nog zo ver van elkaar dat er geen gezellige onderonsjes konden plaatsvinden. Ook in die enkele korte pauze mocht er niet rondgewandeld worden want help: corona! Het waren voor de onderbouwklassen stellig twee zware dagen. Hoe gaat dat straks in het nieuwe cursusjaar…??? Ik schond de regels en liet het grut even kuieren door de school. Verfrissend. En och, ze kunnen me toch niet meer ontslaan want ik ga immers al weg ?

Schoolontwend, ik gebruik het woord maar de computer kent het niet. Straks geldt “schoolontwend” ook voor mij. Dit is de laatste column die ik als nog functionerend docent schrijf (ik schrijf trouwens voorlopig wel voor jullie door hoor, dat u het even weet). Ik verheug me op mijn pensioen en vind het tegelijkertijd spannend. Krijg ik de dagen wel om? Is er genoeg nuttigs te doen in het leven? Ga ik school missen en wil ik jankend terug? Ik denk: ja, ja en nee. De coronaweken waren al een pensioenvoorproefje en het smaakte goed.

Plezier en vrijheid

Ik heb een gouden tijd gehad als docent. Ik ervoer plezier en vrijheid, mogelijkheden volop om het beste uit mezelf te halen en het prettige gevoel dat je terug krijgt wat je uitzendt. Klas 6 verraste en ontroerde me met een stuk in de krant van 9 juni. Veel leerlingen uit andere klassen schreven n.a.v. mijn afscheidsdigilesje aardige en bijzondere dingen en die woorden bewaar ik. Recept voor docentengeluk: een beetje vrolijkheid en onbekommerdheid en een niet al te serieus nemen van school in het algemeen en mezelf in het bijzonder