Niemand om achter het behang te plakken

Mariëlle de Vries (48) is eindredacteur bij NDC Mediagroep, uitgever van deze krant, en al jaren happy single. Een rijk sociaal leven, een leuke baan en een fijn huis met een tuintje. Maar hoe kom je als alleenstaande deze corona-crisis door. Hoe blijf je fysiek en vooral ook mentaal gezond, als je sociale leven tijdelijk uitgedoofd is.

,,De corona-crisis brengt voor alleenstaanden flinke uitdagingen met zich mee”, schrijft psycholoog Thijs Launspach op 6 april in zijn column op de site van het Algemeen Dagblad. ,,Je kunt de televisie niet aanzetten en de krant niet openslaan of de tips over hoe je het met elkaar uithoudt in thuisquarantaine vliegen je om de oren. Er is echter een groep die in deze berichtgeving stelselmatig wordt overgeslagen: de mensen voor wie sociale isolatie ook écht isolatie betekent.” Hij heeft het hier over de bijna drie miljoen singles die Nederland rijk is. Bijna drie miljoen mensen, die het thuis alleen moeten zien te redden tijdens de weken van sociale afstand. Ik ben een van hen en ik vind het pittig. Niemand behalve jezelf om je aan te ergeren. Niemand behalve jezelf om achter het behang te plakken, als je gefrustreerd raakt door het alleen zijn.

Verkouden

,,Ik kan dit”, denk ik op het moment dat de regering maatregelen afkondigt om het coronavirus onder controle te krijgen. Het is vlak voor het weekend dat ik mijn verjaardag ga vieren. Dat familiefeestje wordt afgelast. Taart en hapjes worden geannuleerd. Jammer, maar een paar weken later komt de herkansing wel, zeg ik tegen mezelf. Vanuit huis kan ik gewoon aan het werk voor de krant. Ik word verkouden. Kort en hevig. Dus binnen blijven tot het over is. Ik heb genoeg eten voor anderhalve week in huis. En die paar dingen die ik niet heb, worden door buurvrouw Marian afgeleverd aan de achterdeur. Samen met haar bijna tienjarige zoon Luuk. Op gepaste afstand. Ze stelt voor om, zodra ik weer beter ben, elke ochtend voor het werk een flinke wandeling te maken. Dat kan prima op 1,5 meter afstand van elkaar.

Hoe ga je met tegenliggers om?

De eerste wandeldagen zijn wat onwennig, want hoe ga je met tegenliggers om. Maar al snel hebben we een prima systeem in de vingers en onze wandelafstanden worden langer. De tweede week vliegt om. Ik heb genoeg werk en contact via telefoon en videobellen met collega’s. Dat weekend komt de eerste dip. Er zijn genoeg klusjes te doen in huis, maar daar heb ik helemaal geen zin in. Het sociale ritme dat ik normaal in mijn vrije tijd heb, is weg. Boodschappen doen op de markt, even ergens koffie drinken of lunchen, het is weggevallen. Ik kom nu hooguit twee keer per week in het kleine winkelcentrum in de wijk. Als ik iets vergeten ben, dan moet het wachten tot ik weer echt boodschappen moet doen.

Ik mis het sociale aspect van mijn leven

Ik voel me ernstig beperkt in mijn bewegingsvrijheid en het liefst ga ik in mijn bed liggen, trek het dekbed over mijn hoofd en kom er weer uit als deze hele crisis voorbij is. Maar dat kan niet. Want mijn werk gaat gelukkig door. Maar ik mis het sociale aspect van mijn leven. Het enige niet digitale contact dat ik heb, zijn de wandelingen met Marian. En het praatje met de kassajuffrouw van de Albert Heijn. Na het weekend ben ik blij dat ik op maandag weer aan het werk kan. In het weekend ontbreekt het ritme en de discipline om lekker in huis aan de slag te gaan. Door de week is er genoeg te doen om de dag door te komen. Ik kijk elke dag uit naar mijn wandeltochtje en het werk. Na werktijd ben ik op mezelf teruggeworpen.

De vraag: ,,Mag ik bij je komen gamen”, van Luuk, moet ik steevast met nee beantwoorden. Normaal komt hij een of twee keer in de week even een uurtje Zelda spelen op mijn Nintendo Switch. Niet alleen heel gezellig. Ook leerzaam voor mij als volwassen gamer. Ik leer de meest fantastische trucjes. Dingen waar mijn volwassen brein nooit aan denkt, maar een kinderbrein dus wel.

Ik ben een gezelligheidsdier

Na vier weken sociale afstand maak ik me een beetje zorgen. Niet eens zozeer over mijn fysieke gezondheid, want ik eet gezond en naast het zes keer in de week wandelen, sport ik ook nog een uur digitaal met mijn persoonlijke trainer. Ik sta sterk in mijn schoenen, maar mijn mentale gezondheid krijgt toch een knauw. Ik ben een gezelligheidsdier. Ik mis het fysieke contact met mensen. Even een aanraking of een knuffel. Met Lego spelen of gamen met de buurjongens. Mijn maandelijkse afspraak met de masseur. Gewoon een drankje doen met vrienden, zonder anderhalve meter afstand. Een op een trainen met mijn persoonlijke trainer. Naast elkaar en niet met een computer ertussen.

Online-borrel

Inmiddels houden we met ons gezin regelmatig op de vrijdagmiddag een online- borrel. Ieder in zijn eigen huis. Zelfs een verjaardag wordt op deze manier gevierd. Het is mooi dat deze techniek er is en het is nog gezellig ook. Maar het kan niet tippen aan echt contact. Ondertussen probeer ik de moed erin te houden. Dat gaat meestal goed. Ik maak een afspraak met mijn levensstijlcoach. Via Skype. Om de dingen van me af te praten. En voor de rest is het aftellen naar 28 april. Hopelijk dat het virus dan zover afgezwakt is, dat we wat meer vrijheid terug krijgen. Al zal het leven nooit meer hetzelfde zijn. Luuk heb ik beloofd dat hij een hele middag mag komen gamen, zodra de maatregelen worden teruggeschroefd. Met chips en cola. Dan maken we er een klein feestje van. Tot die tijd houd ik de moed erin en kan ik alleen mezelf achter het behang plakken als ik gefrustreerd ben, door het alleen zijn.

Isabelle Blaes is leefstijlcoach in Groningen, Friesland en Drenthe. Wat voor tips heeft zij om deze tijd in je eentje door te komen? ,,Wees lief voor jezelf en troost jezelf. Het zijn onveilige tijden en als mensen zijn we vaak heel hard voor onszelf. Zorg in huis voor een plek waar je je comfortabel en veilig voelt. Eet gezond en zorg voor voldoende beweging.”

Verdrietig

Het onderwerp wat overheerst in de media is corona. Soms geeft dat het gevoel dat je overvoerd wordt. Het is zoveel, dat je angstig kan worden. ,, Dat is heel herkenbaar. Zeker de eerste dagen ben je geneigd om alles te volgen. Daar kun je dan verdrietig of bang van worden. Ook als je alleen woont is het belangrijk om er over te praten. Niet een vluchtig berichtje op sociale media of via What’s app. Bel iemand op, die je vertrouwt, om je gevoelens te delen. Persoonlijk contact is een van de dingen die we allemaal missen, maar mensen die alleen wonen nog meer. En als al dat nieuws voor stress zorgt, dan kun je de hoeveelheid nieuws die je tot je neemt beperken. Je hoeft niet alles te volgen. Een keer per dag het journaal kijken is genoeg. ”

Waar word jij blij van

Blaes is blij dat we in Nederland een intelligente lock-down hebben. ,,We zijn in onze vrijheden beperkt, maar er is relatief veel mogelijk, in tegenstelling tot de landen om ons heen met een complete lock-down. Zolang je de maatregelen maar in acht neemt. Ga lekker wandelen of fietsen op een rustige plek, als jij daar blij van wordt. Dat kan ook met een vriend of vriendin op anderhalve meter afstand, als je allebei gezond bent. De situatie waarin wij verkeren is niet leuk en wordt ook niet leuk. Bedenk hoe je deze tijd voor jezelf zo prettig mogelijk kunt maken. Waar word jij blij van. Doe, binnen de beperkingen, waar jij je goed bij voelt.”

Zorg voor een soort van routine

Regelmaat is volgens de leefstijlcoach ook belangrijk. ,,Zorg voor een soort van routine. Blijf niet tot laat in bed liggen. Werk je thuis, creëer dan een aparte werkplek. Heb je geen extra kamer waar dat zou kunnen, zoek dan een hoekje ergens in huis, dat je alleen voor werken gebruikt. Op die manier heb je toch een scheidslijn tussen werk en privé.”

 

Mariëlle de Vries

 

Ben jij ook alleenstaand? Deel je ervaringen en/of tips met ons. Mail naar redactie.westerkwartier@ndcmediagroep.nl