Herinnering - Column Anneke de Vries

Onlangs sprak ik een studievriendin met wie ik na het afstuderen het contact niet bewaard had en die ik dus een jaar of 40 niet had gezien en gesproken. Zij vond mij terug via mijn columns (!) en vroeg zich af of het leuk zou zijn elkaar weer eens te ontmoeten. Zo gezegd zo gedaan en boven een welbelegd broodje legde ik uit dat ik me haar nog goed herinnerde omdat ik ooit na een knijpend gemeen tentamen methodologie bij haar een overheerlijke ovenschotel met witlof had gegeten.

,,Kan niet!”, zei ze. ,,Ik had in mijn studententijd geen oven”. Van deze schok moest ik enige tijd bijkomen. Ik proefde bij wijze van spreken nog die witlof met ham en kaas die ik bij haar voor het eerst at, ik meen zelfs dat ik hem later volgens haar recept relatief vaak maakte. Heeft die ovenschotel nooit op die manier bestaan…??!

Nieuwe waarheid

Nu moeten alle knoppen in mijn kop bijgesteld worden naar de nieuwe waarheid van het vergeten en verdraaien, een feit dat volgens het ‘Vergeetboek’ van Douwe Draaisma trouwens veel vaker voorkomt dan u denkt. Ik meende van allerlei herinneringen te weten dat ze muurvast verankerd zijn in mijn geheugen. Nee dus. Wat zou er nog meer niet kloppen…? Hoe gaat dat straks, als ik als tachtigjarige me probeer te herinneren hoe het in mijn voormalige werkzame leven als docent toeging? Ben ik dan iemand die stelt dat vroeger alles beter was, een hinderlijke uitspraak van mensen op zekere leeftijd die de jeugd van tegenwoordig graag nog zelf en bij voorkeur hardhandig zouden willen opvoeden om er enig fatsoen en deugdzaamheid in te slaan. Hopelijk word ik niet zo’n zuurpruim…

Wat doet de herinnering aan werk als er allang niet meer gewerkt wordt? Wordt het voor mij een terugkijken op uitsluitend zonnige momenten met brave leerlingen die niets liever wilden dan leren en bij wijze van spreken vooraan zaten om uit mijn hand te eten? Wordt het een ternauwernood ontsnapt zijn aan een hel vol pubers voor wie niets en niemand heilig is?

Nooit altijd onbewolkt

Beide uitersten lijken me onwaarschijnlijk. In het eerste geval is alle realiteitszin verdwenen want het is nooit altijd onbewolkt, in het tweede geval zou ik jaaaaren eerder jankend weggevlucht zijn uit het onderwijs. Een mengvorm dan? Vast. Maar een vorm die nooit een blijvende gestalte zal aannemen. Want herinneringen zijn vluchtig en worden verdraaid, dat weet ik weer…

Anneke de Vries is docent klassieke talen op de Lindenborg in Leek. Tweewekelijks schrijft zij een column in deze krant.