Eeuweling Eise Aalders: Mijn geheim? Ik drink elke ochtend 'een elfuurtje'

Wanneer zijn vrouw Riek de kleine woonkamer wordt binnengereden, en een plekje krijgt tussen hem en burgemeester Marco Out, leeft eeuweling Eise Aalders helemaal op. ,,Mooi hè, dat ze er nog is.’’

Hij pakt haar hand en lacht. Zij heeft binnen de kortste keren de lachers op haar hand. ,,Ik heb liever dat ze lachen dan dat ze huilen.’’ Riek heeft de grootste lol en Eise geniet stilletjes mee. ,,Tortelduifjes’’, zegt zoon Johan.

In verzorgingshuis De Wijde Blik in Assen vierde Eise Aalders donderdag zijn honderdste verjaardag. Samen met zijn vrouw Riek (94), hun drie kinderen in de leeftijd van 63 tot 71 jaar, kleinkinderen, familie en vrienden. Eerst in klein comité in de woonkamer van Eise, later op de dag in het groot in de zaal van het verzorgingscentrum.

Geboren in Oostindië bij Zevenhuizen, zo’n beetje op de grens tussen Groningen en Drenthe. Aangegeven bij de burgerlijke stand in Roden. Woonde in verschillende dorpen in Noord-Drenthe en het Westerkwartier, ging naar de ambachtsschool in Groningen. ,,Op de fiets, we deden alles op de fiets. Vier jaar ging ik naar de ambachtsschool. Ja, vier jaar, want ik ben een keer blijven zitten.’’

Uitbaters van café Aalders in Niebert

De ouders van Eise runden café Aalders in Niebert. Zijn vader handelde daarnaast in vee. Na een jaar als timmerman te hebben gewerkt, rolde ook de nog jonge Eise in de veehandel. ,,Met m’n vader de boer op. Koeien kopen.’’ Later namen Eise en Riek het café over. Zoon Johan: ,,M’n vader was overdag druk met de handel en m’n moeder stond zeven dagen per week in het café. Dat was wel zwaar voor haar.’’ ,,Maar ze was een heel beste caféhoudster’’, reageert de eeuweling gevat.

Het café was het kloppend hart van het verenigingsleven in Niebert. En dan kon het wel eens druk zijn. Johan: ,,We hebben het meegemaakt dat er tegelijkertijd een vergadering in onze woonkamer was, een vergadering in het café, de zaal bezet was en een groep op het podium repeteerde. Als gezin leefden wij soms noodgedwongen achter de bar.’’

Zeven dagen per week, 52 weken per jaar in touw. Zonder vakantie. Nou ja, één keer dan. ,,We zijn een keer samen in Amerika geweest. Drie weken bij een nicht. (In Phoenix, Arizona, red.) Wat was het daar warm. Al voor het ontbijt zaten we in het zwembad. Dat was mijn vakantie, op en neer naar het zwembad, maar het was niet mijn leven.’’

In 100 jaar één keer in het ziekenhuis gelegen

In de afgelopen honderd jaar zag Aalders één keer als patiënt de binnenkant van een ziekenhuis. Z’n blindedarm moest eruit. Pas sinds kort heeft hij een hoorapparaat en nog dagelijks leest hij zonder problemen Dagblad van het Noorden. Zijn vrouw Riek woont op een andere afdeling van De Wijde Blik. ,,Maar elke middag haalt hij haar op en drinken ze samen thee. Mooi hè’’, zegt Johan.

,,En ik sta nog elke dag om half acht op. En als het even kan, loop ik buiten nog een rondje. Maar ja, heel veel meer kan ik ook niet meer doen’’, zegt de jarige bijna verontschuldigend.

Veel mensen zouden ervoor tekenen om op deze leeftijd nog zo vitaal te zijn. ,,Wat mijn geheim is? Ik heb geen geheim. Nou ja, ik neem elke ochtend een elfuurtje.’’ Een elfuurtje? ,,Ja, om een uur of elf drink ik een borreltje. Dat heb ik altijd gedaan en zal ik ook blijven doen. Ook hier in het zorgcentrum.’’