Atlete Andrea Deelstra laat zich door niets en niemand van de wijs te brengen voor haar olympische missie

Mócht Andrea Deelstra haar tweede olympische marathon bereiken, dan staat nu al buiten kijf dat ze een even bijzonder als lastig aanlooptraject heeft ‘overleefd’.

Wie dacht dat de in Niebert geboren atlete na haar mislukte limietpoging, de daaruit voortvloeiende blessure en de geldzorgen alle tegenslagen wel zo’n beetje had gehad, kwam bedrogen uit. Ineens ligt het coronavirus op de loer.

Ultieme limietpoging

Andrea Deelstra wil haar ultieme limietpoging op zondag 1 maart wagen in Tokio. In de olympische stad is echter grote bezorgdheid ontstaan nu in Japan de eerste virusdode is gevallen. Tokio ligt 2350 kilometer van Wuhan, het epicentrum van het coronavirus.

Inmiddels is de marathon voor de 38.000 ingeschreven niet-wedstrijdlopers geschrapt. De 176 geïnviteerde topatleten, onder wie Deelstra, en 30 paralympische deelnemers mogen vooralsnog wel afreizen, maar wie weet wat er de komende week nog gebeurt en wordt besloten.

Randzaken

Deelstra (op 6 maart wordt ze 35 jaar) blijft kalm. Ze wil zich niet laten afleiden door ‘randzaken waarop ik totaal geen invloed heb’. ,,Ik focus me volledig op de marathon. Ik besef dat het een andere wedstrijd zal worden dan ik gewend ben, met veel minder mensen op de been. Dat zal mijn lopen niet beïnvloeden. Hopelijk durven de Japanners nog wel de straat op om ons aan te moedigen, want daar haal ik altijd energie uit.”

Terug naar 29 september. In Berlijn poogde Deelstra (lid van AV Heerenveen) zich te kwalificeren voor de olympische marathon. Halverwege lag ze op schema, maar daarna ging het mis voor de atlete , die tegenwoordig een inwoonster van Urk is.

Onverklaarbare blessure

De limiet van 2.28,30 bleef niet alleen buiten bereik, maar Deelstra werd geveld door een in eerste instantie onverklaarbare blessure. Ze moest enige tijd gebruikmaken van een rolstoel en krukken. Uiteindelijk bleek door spierschade een zenuw in haar linkerbeen buiten werking te zijn gesteld.

Om het nog erger te maken, raakte Deelstra haar olympische A-status kwijt. De atlete moest om haar olympische ambitie overeind te houden haar huis in Apeldoorn verkopen. ,,Dat is gelukt en door de publiciteit daaromheen heb ik er enkele sponsoren bijgekregen. Ondertussen woon ik heerlijk op Urk, samen met mijn vriend”, aldus Deelstra, die in 2015 haar persoonlijk record op 2.26,46 bracht.

Stemmetje in achterhoofd

Ze is inmiddels weer fit. Topfit, naar eigen zeggen. ,,Ik voel me sterker dan voor Berlijn. Na de revalidatie heb ik de belastbaarheid naar wens kunnen uitbouwen. Natuurlijk is er soms dat stemmetje in je achterhoofd dat zegt dat september nog maar kortgeleden is, maar ik heb geen terugslag gehad. Belangrijk is dat ik me helemaal kon richten op het hardlopen.”

Deelstra werkte vorige maand een hoogtestage af in Namibië. ,,Ik heb het ruim drie weken fantastisch gehad. De nationale triatlontop was daar ook, fijne mensen om mee samen te werken. De trainingsmogelijkheden waren uitstekend, de natuur is er mooi en het was elke dag boven de 30 graden. Heerlijk. Het is een heel goede keuze geweest om daar een belangrijk deel van mijn voorbereiding te doen.”

Storm Ciara

Terug in Nederland wilde Deelstra zich serieus testen tijdens het NK 10 kilometer in Schoorl. Die wedstrijd werd evenwel geannuleerd vanwege het voorbijrazen van storm Ciara. ,,Maar ik ben die dag toch de deur uitgegaan”, zegt Deelstra met een lach. ,,Weggewaaid? Nee hoor. De trainingsblokken van die dag kwamen qua kilometers overeen met een marathon. Dat ging goed, het viel me honderd procent mee.”

Maar nu dus Tokio. Het coronavirus en de gevolgen voor de sport. Inmiddels zijn diverse toernooien en wedstrijden geschrapt, zoals het WK indooratletiek. Weliswaar evenementen die in China zouden plaatsvinden, maar toch. Heel Azië is in de ban van het virus. Het schrappen van de Tokio-marathon voor 38.000 recreanten is een signaal. ,,Maar zolang ik niks hoor, ga ik op dezelfde voet verder”, aldus Deelstra.

Financieel plaatje

Dat houdt in dat ze maandag op het vliegtuig stapt. Alleen. Is dat een bewuste of een gedwongen keuze? Van beide wat, erkent Deelstra. ,,Als ik een coach mee had willen nemen, was dat voor een hele week geweest. Daar zit een financieel plaatje aan vast. Maar ik red me wel. Ik vind het fijn om mensen om mee heen te hebben, maar ik kan ook best alleen zijn. Lekker rustig. Ik ben eerder in Tokio geweest en ben ervaren en zelfstandig genoeg.”

Deelstra heeft zes dagen om te acclimatiseren. Ze weet dat er 43 vrouwen starten, ,,maar wat voor weer het wordt, dat weet ik niet. Ik neem gewoon al mijn spullen mee.” Ook haar loopschoenen, al is het zo dat ze bij aankomst van sponsor Asics een paar nieuwe krijgt.

Wonderschoenen

Ze heeft zich laten vertellen dat het nieuwste model enigszins lijkt op de ‘wonderschoenen’ van Nike, waarop momenteel veel toppers hun tijden aanscherpen. ,,Ik ga erop proefdraaien en als ze goed voelen, is dat fijn. Maar het materiaal zal voor niet doorslaggevend worden.”

Ze kent het parcours. ,,Licht glooiend, vooral in het begin sterk aflopend. Je krijgt een mooi deel van de stad mee.” Deelstra zal meer naar de omgeving kijken dan naar haar horloge. ,,Natuurlijk gaat het om de limiet, maar ik ga niet strak op de klok lopen. Je schudt de 2.28,30 niet eventjes uit je mouw, maar mijn gevoel is de basis. Ik heb momenteel het gevoel dat ik onder de gevraagde tijd kan lopen.”