Belevenissen uit het gymnasium - Invloed

LEEK Op mijn fietstochten wil ik nog wel eens filosoferen over het leven in het algemeen en het docentschap in het bijzonder. Zou dat horen bij het feit dat ik bijna aan het einde van mijn carrière gekomen ben, is het een leeftijdsdingetje of past het ook een beetje bij de tijd van het jaar, met die donkere dagen voor kerst?

Nou ja, hoe dan ook, het is een feit. Zo lees ik op dit moment in ‘Leve het Latijn’ van Nicola Gardini, een boek dat ik ga recenseren voor de landelijke Vereniging Vrienden van het Gymnasium, op blz. 145 een zin die me verder aan het mijmeren zet: ‘Sommige mensen worden nooit wijzer en dat is niet altijd de schuld van de leraar’. De auteur spreekt hier over Seneca’s leerling Nero die later als keizer op zeker moment zijn vroegere leermeester dwingt zelfmoord te plegen. Een nogal drastische manier om van je docent af te komen… Ach ja, typisch Nero… Maar dit terzijde.

Intussen zetten zulke zinnen me wel aan het denken wat de invloed is van een docent op een leerling. Docenten hebben dat niet altijd in de gaten, daar ben ik zeker van. Niet wat we slecht doen en ook niet wat we goed doen. Onlangs, zo rond de tijd van de Dag van de Leraar (5 oktober), ontving ik ineens vanuit het niets een waarlijk schitterend bos bloemen met een kaartje erbij van een leerling die ca. 25 jaar geleden bij mij in de klas zat. Omdat ik haar naam hier niet noem, denk ik dat ze er geen bezwaar tegen zal hebben dat ik haar verrukkelijke frases aan mijn adres, zinnen die ik koester en bewaar, hier citeer: ‘Jij brengt me de liefde voor Frans bij. Met lol, enthousiasme maar ook met discipline. Door altijd een beetje eigenzinnig op te treden tijdens je lessen. Door een creatieve insteek zette je ons aan het denken. Bedankt’.

Het bijbehorende bos bloemen kon ik drie weken lang in leven houden, de zinnen blijven de rest van mijn leven bij mij. Ik borg haar kaartje op in de map ‘leerlingleukigheden’ waarin ik alle bijzondere berichtjes en kaartjes bewaar die me verheugd hebben gemaakt in de loop der jaren. Ik wens jullie, beste lezers van deze column, veel soortgelijk moois toe in 2020. Worden we blij van!

Door Anneke de Vries