(On)bekend I Belevenissen uit het gymnasium

Het nieuwe schooljaar is gestart en de luxe luie leegte van de zomervakantie is vergeten, verloren envergaan. De stomende Lindenborggangen doorlopend (wat een pech om te starten in een hittegolf), denk ik even aan Ernst Kretschmer.

“Wie?”, vraagt u? Kretschmer (1888-1964, theoloog, arts en filosoof), de man die de geestelijke toestand van mensen meende te kunnen aflezen aan hun buitenkant. Hij onderscheidde verschillende types waarvan hij de lichaamsgestalte van een Grieks etiket voorzag en waarbij hij vanuit de buitenkant naar binnen toe redeneerde. Zo is er het atletische type, voorzien van grove botten en gespierd en dus assertief, agressief en wat mogelijke ziektes betreft verbonden met epilepsie. Verder noemt hij het pyknische type, gedrongen en dik en dus vriendelijk, sociaal, extravert maar wel last kunnende hebben van manische depressiviteit. Tenslotte het leptosome type, tenger en lang en dus introvert en met een neiging tot schizofrenie. Waar ik vooral van geniet is al dat Grieks in deze omschrijvingen. Hoezo dode taal? Maar dat terzijde.

Baby’s en bejaarden

Gelukkig heeft de beste man ongelijk gekregen, gelukkig zijn er veel meer mensentypes en eindeloze tussenvormen en gelukkig (dit laatste punt maakt me het meest blij) is er geen direct verband tussen uiterlijk en innerlijk en te verwachten lichamelijke en/of geestelijke ellende. Er wandelen en scharrelen alle mogelijke mensentypen door de schoolgangen, de plek waar ik deze column mee begon. Het is een verdraaid leuke bezigheid over deze bekende en nog onbekende lindenborgjeugd na te denken terwijl ik ook zelf onderweg ben richting mijn lokaal. Ik zie dravende en bezadigd lopende kinderen die luid kakelend of juist rustig en relaxt voortgaan en bij sommigen meen ik toch al de oudere mens in het jonge gezicht te kunnen bespeuren. Ik zie baby’s en bejaarden, ik zie de gretige leerling die nieuwsgierig alles in zich opneemt en ik zie de leerling die genoeg heeft van deze school waar hij al te lang op heeft gezeten en die snakt naar het einddiploma.

Ik zie, ik zie…

…maar vaak, te vaak, bedriegen mijn ogen mij. Dan merk ik ineens Henderika op, die toch al echt tien jaar geleden gediplomeerd de Lindenborg verliet. Of ik ontwaar Hendrik, wiens zoon nota bene afgelopen jaar eindexamen deed. Het is net alsof de gestaltes van vroegere leerlingen telkens op een bepaalde manier terugkomen. Zo blijft de cirkel rond.

Anneke de Vries