Belevenissen uit het gymnasium | Weemoed

Feestelijk zagen ze eruit, onze leerlingen die hun diploma gingen ontvangen! Veel jongens (of beter: jongemannen!) in kraak helderwitte overhemden en met een nette broek in plaats van een half afgezakte en verbleekte spijkerbroek. Veel meisjes (jongedames, bedoel ik!) rijkelijk voorzien van make-up, met een jolig jurkje aan en balancerend op hachelijk hoge hakken.

Ook collega’s die anders niet bijzonder veel werk van hun outfit maken, zag ik nu ineens met een colbert en in feesttenue. Fraai allemaal! Ik had zelf voor mijn doen ook een tikkeltje mijn best gedaan met een goeie blouse en een nieuwe broek. Ik vind het verheugend dat men zich het belang van dit moment realiseert: Dit is niet even een gewone schooldag, dit is de allerlaatste keer dat deze leerlingen op de Lindenborg komen om het Papier der Papieren te ontvangen: het diploma. 

Een diep gevoel van weemoed overvalt me altijd op deze Dag der Dagen, op dit moment dat we met zijn allen aan het begin van het cursusjaar als stip op de horizon gemarkeerd hebben en waar we naartoe gewerkt hebben met lessen, leren, inslijpen, oefenen, tussentoetsen, plusklussen, schoolexamens, pittige proefvertalingen… Ik moet altijd bijna een beetje huilen. Mijn geestesoog roept het beeld op van een jong grutje dat voor het eerst onze school betrad en nog amper wist hoe alles hier werkte. Dat zich vervolgens een weg baande door de gangen en de jaren heen. Dat van kind bijna stiekem volwassen is geworden, een beeld dat je kwijtraakt maar dat met oude schoolfoto’s nog prima op te roepen is. Ik zie het verlegen kind terug in de zelfverzekerde trekken van de man of vrouw die nu richting universiteit of hogeschool gaat. Ik geniet en ik heb verdriet. Het waren mooie jaren. 

Ook op deze plaats wil ik nog even zeggen: Het ga jullie allemaal hartstikke goed! En – sorry, ik kan het even niet laten! – zou je deze wenszin in het Latijn moeten vertalen, dat moet je bij “het ga” de coniunctivus gebruiken en in het Grieks de optativus ;-) Nu weten jullie dit nog, straks zal alle inhoudelijke vakkennis verder wegzakken en samenklonteren tot een algemene herinnering aan je middelbare schooltijd, een herinnering waarin naar ik hoop het mooie en het goede overheerst. Nu worden jullie de echte wereld in geslingerd. Maak er ook daar iets prachtigs van! 

Anneke de Vries