Ineke schrijft | Einde

Op het display op mijn elektrische fiets zie ik mezelf. De rimpels bij mijn mond verraden mijn 50 plus leeftijd. Soms schop ik er tegen aan dat de jaren hun sporen achterlaten maar meestal vind ik het prima.

De storm van de afgelopen week doet dat ook. Tijdens mijn fietstocht richting het Leekstermeer zie ik tientallen bomen die met wortel en al uit de grond zijn getrokken en roerloos overdwars liggen. Bomen die daar misschien wel honderd jaar of langer stonden en meerdere stormen doorstaan hebben. Nu zijn ze geveld en rijp voor de brandhaard.

Zo gaat bijna alles op een bepaald moment voorbij. Van de week had ik mijn laatste werkdag bij een werkgever waar ik bijna twaalf jaar ben geweest. Dat is toch ongeveer een kwart van mijn leven en dat is best lang. Ik laat lieve collega’s achter en neem mooie herinneringen mee. Ik heb geleerd, me af en toe verbaasd, gelachen, geworsteld, ben gestruikeld maar ook weer opgestaan. Deze bijzondere jaren draag ik voor altijd met me mee en hebben me gemaakt tot wie ik ben. Soms is het goed een nieuwe start te maken en dat moment is nu gekomen.

Ook deze column in Westerkwartier is voorlopig de laatste. Door organisatorische veranderingen bij deze krant zullen de lezers mijn column niet meer op deze vaste plek kunnen vinden. Met veel plezier schudde ik de afgelopen twee jaar wekelijks een stukje tekst uit mijn mouw. Ik liet mij vooral inspireren door mensen zoals u/jij en ik. Gelukkig is die inspiratiebron oneindig dus zal het hier niet bij blijven. Alleen de vorm wordt anders.

Ineke schreef, Ineke schrijft en Ineke zal blijven schrijven. Sommige dingen eindigen niet snel. Fijn!