Ineke schrijft | De stille anti - knalstrijd

Sinterklaas is nog niet eens terug naar zijn eigen land of de eerste oudejaarsknallen zijn alweer gelost. Toen ik vanochtend, genadeloos wakker werd geschud door een zinloze explosie wist ik het weer: December is aangebroken, ook in het Westerkwartier.

De schrik zat er later vandaag opnieuw in toen ik langs een steigerende herdershond fietste. Het imponerende gehijg van het beest en het gesjor van zijn baasje was uiteindelijk best lachwekkend. Toch kon ik het niet laten om nog even ‘Zo zo, agressief’ te pruttelen. Waarschijnlijk werd het effect van de knal van vanochtend opnieuw geactiveerd toen ik daar op het verkeerde moment op de verkeerde plaats was.

Het zal deze maand nog knap lastig worden om mij niet te begeven op de verkeerde plaats. Laat staan om momenten te vinden om confrontatie met vervelend geknal te vermijden. Het laconieke ‘Tja, dat kun je verwachten in deze tijd van het jaar’ door een meneer bij de viskraam hielp mij in ieder geval niet om een plotseling oorverdovend gebam te relativeren. ‘Dat is een nitraatbom, die zijn verboden’, wist een jongen te vertellen.

Nitraatbommen of niet, ik vind het allemaal maar niks en begrijp niet wat er leuk is aan het hele gebeuren. Je hebt ook van die grapjassen die het nodig vinden om aangestoken rotjes of andersoortig vuurwerk in afvalcontainers te mikken. Dat ze een ander bijna een hartverzakking bezorgen komt uiteraard niet bij ze op. Een heterdaadje is totaal kansloos dus zal ik het lawaai moeten ondergaan.

Desondanks voeg ik mij bij het anti-knalkamp. Uiteraard volledig vreedzaam want met gelijke munt terugknallen maakt het niet gezelliger. Ook zul je mij niet met protestborden op de barricade zien staan. Dit zou wel eens agressie kunnen opwekken. Nog meer geknetter is precies wat je niet wilt.

Dus duurt de stille strijd die ik voer nog de hele maand. Tenzij het pro-kamp een beetje bewust gaat knallen en alleen op de tijden wanneer dat mag. Traditioneel maar toch doorbrekend. Zou het ooit kunnen?