Ineke schrijft | Gym

Sinds een tijdje doe ik fitness. De ruimte waar ik dat doe grenst aan een gymzaal. Elke keer als ik daar langsloop krijg ik associaties met de gymlessen van vroeger.

De gymles was niet echt mijn favoriet en als de meester had bedacht dat we in de touwen moesten ik het al lichtelijk benauwd. Die knoop tussen je kruis was al erg maar als je eenmaal je positie had gevonden ging dat nog. Dan zwierde je heerlijk heen en weer en was er weinig aan de hand. Maar als het echte werk begon, kon ik niet concurreren met mijn klasgenoten. Vol ontzag zag ik hoe ze in een mum van tijd het plafond bereikten.

En dan het klimtoestel aan de wand. Dat lukte wel maar het doel van het geklauter ontging mij compleet. Over de bok en de trampo maar te zwijgen. Ik zag wel hoe goed anderen het deden en was natuurlijk best jaloers dat mijn motoriek niet helemaal spoorde met de norm. En dan die zwarte gympakjes die wij als meisjes allemaal droegen. Een soort van veredeld zwempak. Wat had ik op die momenten graag net als de jongens willen zijn, die sier maakten met hun hippe sportbroekjes en dito shirtjes en conditie hadden voor honderd. Die jongens waren ook altijd overal beter in. Bij een partijtje trefbal mikten ze keihard op de zwakkelingen en liep het natte zweet over hun rood doorbloede hoofden.

Toch was niet alles kommer en kwel. De laatste les voor de vakantie mochten we altijd apekooien. Langs een kindvriendelijk parcours kon je er met simpele oefeningen heel redelijk mee weg komen. Dat was pas gymen! Maar dat beeld overheerst niet in mijn herinnering aan de lessen van toen. Een naargeestige zaal met te veel toestellen, waar het altijd koud was, het gepiep van de gymschoenen akelig weerkaatste en de holle klanken geen gezelligheid opriepen. Maar dat was uiteraard ook helemaal niet de bedoeling van het geheel.

Sport als verbroedering? Meer als kloof tussen de sportievelingen en de houten Klazen.