Triest, treurig, troosteloos

MARUM

Michiel Firet verbaast zich over de bodemkap in Westerkwartier. Hij schreef een ingezonden stuk.

Ongeveer op de dag dat feestelijk afscheid wordt genomen van de gemeente Marum worden er bij afrit van de A7 langs de Noorderringweg tientallen bomen en struiken gekapt.

Een treurig, troosteloos beeld is nu de entree van Marum. Het wordt geleidelijk al rommeliger langs de Noorderringweg met gestalde auto’s, trailers en vuilniszakken langs de weg. En nu zijn bomen van zo’n 30 jaar oud, vol hun in leven, gekapt. Bomen in de bloei van hun leven. Zullen we maar een kaarsje langs de weg zetten? En waarom is deze kap nodig? Ik heb me er niet in verdiept, maar ik denk dat de wegen hier anders moeten. Of is iemand boter-kaas-eieren aan het spelen? Er staan namelijk kruizen en cirkels op de stobben. Wie wint er? Miedema Caravans? Huhtamaki? Of de gemeenteraad die alleen nog op de winkel past?

Ik mag hopen dat de verse raad van de nieuwe gemeente Westerkwartier weer op gaat komen voor dat wat ons Westerkwartier bijzonder maakt. Oude bomen; eiken, elzen, essen, beuken. Je komt ze overal tegen, het lijkt zo gewoon. Maar dat is het niet. Oude bomen krijgen betekent minimaal een heel mensenleven koesteren en met rust laten. Bomen zijn geen wegwerpproduct. En de bomen en ons landschap hebben het moeilijk. Zo moeten essen, massaal gekapt worden door de essentaksterfte. Laten we elke boom die gezond is koesteren. Juist wat er altijd lijkt te zijn verdient onze zorgen. En die wegen, met een beetje creativiteit zijn die prima inpasbaar.

Michiel Firet