Ineke schrijft | Kunt u Sneek wel vinden?

Heimwee bestaat in soorten en maten. Nu mijn vakantie in het buitenland er al weer een tijdje op zit kan ik er met weemoed aan terugdenken. Toch word ik niet ziek of misselijk van de gedachte aan de vakantietijd. Het is meer heimwee met een knipoog.

Vroeger had ik last van heimwee als ik een nachtje van huis ging. Zo ver kwam het meestal niet want voordat de nachtpon aan ging was ik alweer thuis. Een moederskindje ben ik blijkbaar altijd geweest. Het eerste jaar van de kleuterschool hield mijn moeder mij thuis omdat ik de eerste schooldag op het plein een drama maakte toen ze mij achter wou laten. Ik trok net zo lang aan haar fiets tot ze mij oppakte en mij linea recta weer mee terug nam. In die tijd kon dat gewoon. Er was geen juf die op mijn moeder in praatte dat het toch echt beter was om mij op school te houden. Bovendien had zij daar vermoedelijk toch niet naar geluisterd.

Verlangen naar vroeger heb ik best vaak. Aan de onbezorgde kindertijd, een strandvakantie, een verloren vriendschap, een verliefdheid of aan iemand die nooit meer terug zal komen. Dat laatste moet ik ook gedacht hebben, als meisje van een jaar of 6. Mijn ouders moesten een dag op ziekenbezoek bij mijn opa en oma in Sneek en ik kon niet mee. Hoe lief de oppas ook was, halverwege de middag vroeg ik haar :'Kunt u Sneek wel vinden?' Deze uitspraak is me zo lang nagedragen dat ik me verbeeld dat ik me het voorval nog bewust kan herinneren.

Zolang je er niet ziek van wordt heeft heimwee ook iets moois. Het betekent dat je mooie herinneringen hebt gecreëerd, die je gemaakt hebben tot wie je bent, dat je je kunt hechten en kunt koesteren aan iets wat ooit was.

De heimwee van vroeger heb ik ruimschoots overwonnen, ik kan probleemloos langere tijd van huis. Maar een moederskindje? Mwoh... Klein beetje nog