Ineke schrijft | Waterlanders

Een dagje waterpark in Billund, Denemarken. Bij de kleedhokken van de dames scheiden onze wegen, want die van de mannen is een verdieping hoger.

Daar sta ik dan met een bandje om mijn pols. Ik stap de kleedruimte binnen. Ik zie vrouwen met en zonder badkleding en heel veel kluisjes. Hoe je bij het zwembad moet komen is mij een raadsel. Ik loop langs de doucheruimte en weer terug. Dan weer naar buiten in de hoop dat ik mijn partner en mijn jongste zal zien zodat ze mij op weg kunnen helpen en plof neer op een bank. Ik voel me als een klein kind dat haar moeder kwijt is. Huilen helpt niet en schreeuwen kan niet.

Ik realiseer me dat ik geen kind meer ben maar een vrouw die de 50 gepasseerd is en ga op onderzoek uit. Ik sta te prutsen met mijn polsbandje bij een kluisje. Een opmerkzame mevrouw in ondergoed schiet me te hulp. Ik bedank haar hartelijk en vraag in mijn beste Engels waar het zwembad is. Als ze me de weg heeft gewezen verzucht ik dat mijn twee mannen 'upstairs' zijn en dat ik hier de weg niet weet. 'I had the same', vertrouwt ze me toe. We moeten beiden lachen. In mijn bikini loop ik richting het zwembad.

„He, he, eindelijk!”, zegt mijn zoon die mij tegemoet komt lopen. Met „Ik zei het al, mama zit te klooien met dat kluisje”, doet mijn partner er nog een schepje bovenop. Het huilen staat mij nader dan het lachen maar ik slik mijn tranen weg als we richting het golfslagbad lopen. We nemen een duik. Even later gier ik het uit in de wildwaterbaan en glij ik van de langste waterglijbaan van Europa.

Best leuk zo'n waterpretpark in het Deense waar de badmeesters met 'livredder' betiteld worden en de hotdogs als warme broodjes over de toonbank vliegen. Ik neem even een pauze en kijk mijn twee mannen na die nog een rondje waterpret gaan doen. Mijn ogen beginnen te tranen. Sterk spul, dat chlo