Spastisch?

Ik stuur een whatsapp bericht in een groepsapp naar mijn vriendinnen. Of ze in het weekend mee willen naar het strand. Ik zie blauwe vinkjes. ’Prima’, denk ik. Ze hebben het gelezen en ik zal straks wel een antwoord krijgen. Er gaat een dag voorbij. Geen reactie. Na de tweede dag radiostilte verwijder ik de groep.

Ik doe net of het me niet raakt dat ik geen reactie heb gekregen. Maar al mijn verstandige voornemens ten spijt, het lukt niet. Ik begin te malen en probeer een antwoord te krijgen. Ik begrijp dat het bericht misschien op een moment kwam dat het helemaal niet uitkwam. Maar na twee dagen is er vast een minuutje om er even op terug te komen? Zijn ze het vergeten? Of hebben ze geen zin en durven ze dat niet te zeggen. Dat laatste zou wel erg triest zijn.

Hoe het ook zij ik stel mijzelf de vraag of ik te moeilijk met dit soort dingen om ga. Ik vertel het aan mijn partner. Hij snapt mij wel maar wil mij ook laten inzien dat er een andere kant aan kan zitten en dat ook dit met verwachtingen te maken heeft. „Ik verwacht inderdaad dat er in ieder geval een reactie komt”, zeg ik enigszins verbitterd. „Je had er toch ook nog even een berichtje achteraan kunnen sturen?” zegt hij. „Dat had inderdaad gekund maar ik heb geen zin in leuren”, mompel ik. „Ik merk het al, er valt niet met je te praten”, voegt hij er nog aan toe. Hij heeft gelijk, dit landt niet bij me. Mijn vriendinnen zijn zich waarschijnlijk van geen kwaad bewust en zullen vast een goede reden hebben om niet te reageren. Maar dat is slechts verstandelijk beredeneerd, mijn gevoel is nog niet zo ver.

Halverwege de dag stuur ik beiden toch nog een berichtje. Niks aan de hand uiteraard, de ene wil graag mee, bij de ander was het compleet doorgeschoten. ‘Onzeker mens’, verwijt ik mezelf. Had ik nou het advies van mijn partner: ‘probeer er wat luchtig mee om te gaan’ maar opgevolgd. Maar pffff... het is warm vandaag.