Ineke schrijft | Glimlach

‘Ik liep door de stad en zag een meneer met een prachtige bos rastahaar. Ik lachte naar hem. Hij lachte terug en zei: „Dag mevrouw.” De wereld wordt anders als je glimlacht, dat doet iets met mensen.

Dit vertelde een collega mij en een andere collega. Even daarvoor had ik mijn verwondering over de tekst ‘De kortste afstand tussen twee mensen is de glimlach’ naar hen uitgesproken. Deze spreuk stond op een kaartje wat uitgedeeld werd aan zorgverleners die zich bezig houden met palliatieve zorg.

Lachen en glimlachen doet iets met mensen. Als je naar iemand lacht gebeurt er vaak iets tussen die persoon en jou. Als er naar je gelachen wordt, door bekenden of onbekenden wordt er iets in je geraakt. Een onderonsje, iets intiems tussen personen, heel uniek. Het kan ook het ijs breken en de mogelijke afstand die er is wegnemen.

Laatst liep ik bij de ingang van mijn werk. Van de trap van het gebouw kwam een mevrouw met een kindje op de arm. Het kindje lachte naar de man die samen met mij naar binnen liep. ‘Wat schattig’, zeiden we tegelijk en we lachten naar elkaar. Een beter begin van mijn dag kon ik me niet wensen. Later op die dag liep ik in mijn lunchpauze even te wandelen. ‘Dag meisie’ hoorde ik een jongeman op de fiets tegen mij zeggen. Glimlachend liep ik verder.

Mijn collega vertelde over de meiden achter de kassa in de supermarkt. ‘Sommige zijn zo aardig. Als dat me opvalt dan zeg ik dat altijd tegen ze. Ik krijg altijd een glimlach terug’. Ze spreekt ook vaak de schoffelaars van de gemeente aan over de nette tuintjes waar ze in wroeten. ‘Daar worden ze blij van en ik ook’, lachte ze. ‘Je kunt van ieder beroep iets leuks maken’ was onze gezamenlijke conclusie. ‘Dat wat je graag wilt zien moet je aandacht geven’, besloot de andere collega.. Een prachtig uitgangspunt voor verdieping met anderen.

‘Ons eigen geluk hangt af van de glimlach van de anderen’ quote Einstein ooit eens. Niet helemaal waar, toch snap ik ‘m wel.