Ineke schrijft | Doe es normaal

Wat is normaal? Van Dale omschrijft het zo : ‘Volgens de regel, gewoon’. Een speurtocht op Google levert nog meer op. ‘Normaal is datgene wat door de meeste mensen geaccepteerd wordt, of dat wat de meeste mensen doen. Het wijkt niet af van de gangbare praktijk’.

De gangbare praktijk, wat de meeste mensen doen. Dat vind ik een interessante. Ik denk dat de gangbare praktijk in sommige opzichten verschuift. Noem eens iets als scheiden bijvoorbeeld. Dat gebeurde zo’n veertig jaar geleden bij hoge uitzondering, ten minste in het dorp waar ik vandaan kwam. De laatste jaren is het gangbaar en is het dus normaal geworden. Net als trouwen veel kinderen krijgen en stoppen met werken zodra je zwanger werd. Om over financieel onafhankelijk zijn nog maar te zwijgen.

Het huwelijk is sowieso iets wat mij de laatste tijd enorm bezig houdt. Nog steeds zeggen mensen officieel ‘ja’ tegen elkaar om na lange of korte tijd die belofte weer te breken. Is zo’n belofte wel reëel en kun je wel overzien waar je ‘ja’ tegen zegt? Immers, in veel gevallen blijkt achteraf het tegenovergestelde terwijl je het in het gemeentehuis zeker leek te weten. Maar hoe weet je of je elkaar over pakweg 10, 20 jaar nog wel leuk vindt? Ik begrijp eigenlijk ook niet waarom je die belofte af moet leggen als je er relatief gemakkelijk weer van af kunt.

Zelf zei ik ooit ook ‘ja’ op de vragen van de ambtenaar. Gelukkig ben ik nog altijd blij met mijn partner en is er van verwijdering geen sprake. Maar hoeveel mensen hebben hetzelfde gedaan en kijken met teleurstelling terug op hun ‘bijzondere’ dag, terwijl ze lang geleden ‘ja’ uitspraken.

Misschien moeten we het hele instituut ‘huwelijk’ eens heroverwegen en, als je dan toch iets officieels wilt, van de trouwbelofte een intentieverklaring maken. Want natuurlijk kun je de intentie hebben om er samen iets moois van te maken. Eeuwige trouw beloven is van een heel andere orde.

Abnormaal? Voor mij zou dat zo zijn als ik niet zulke gedachten zou hebben. Volstrekt normaal dus.