Belevenissen uit het Gymnasium | Baby

Niet schrikken van de titel! Geen onverwachte tienerzwangerschappen op de Lindenborg! Geen zorgen! Ik heb alleen een hele klas vol pasgeboren baby’s.

Grammaticaal gesproken dan: ik hoef gelukkig niet te flessen en te luieren. Een baby die ter wereld komt, daar zit alles in en op en aan, alles is “in nuce” aanwezig, zegt het Latijn dan. Maar de pasgeborene moet nog wel groter worden en zich verder ontwikkelen.

In klas 4 hebben we alle grammatica van het Latijn gehad maar het moet groeien en zich nader ontplooien, vandaar mijn beeldspraak. We stapten in januari over van aangepaste teksten naar authentiek Latijn. Vaarwel onderbouw, hallo bovenbouw. Spannend. Origineel Latijn houdt geen rekening met het feit dat leerlingen daarin nog onvoldoende oefening hebben. Het valt niet mee steeds ook zelf te blijven (mee)denken bij het vinden van de juiste vertaling. “Hoe krijg ik jullie zover ook goed op te letten en je best te doen als je zelf niet met een zin aan de beurt bent?”, vroeg ik onlangs. Er zitten namelijk veel onbekende woorden in en alle mogelijke constructies komen zomaar onverwacht langs en moeten wel herkend en op de juiste manier vertaald en eigengemaakt worden. Kalmpjes achterover hangen en wachten tot de docent de juiste vertaling herhaalt, daar leren ze niet voldoende van. We voerden een gesprekje over “hoe gaan we dit doen?” en mijn leerlingen kwamen tot de slotsom dat ze toch graag steeds opnieuw even willen horen wat ook weer een AcI is, of een deponens, een gerundivum, een ablab.

Mooie woorden waarachter mooie grammatica schuil gaat. Leuke opdracht, steeds weer even vertellen wat dat allemaal ook weer is. Ik houd namelijk nogal van grammatica. Sorry. Babytalig gesproken komt snel het eerste glimlachje, de eerste pogingen om te rollen, rechtop te gaan zitten, te gaan staan. Latijnig gesproken duurt het niet lang meer of klas 4 zet de eerste echt zelfstandige stapjes met mij als docent op een afstandje, waarbij ik hen aanmoedig, roepend “kom op, je kunt het, je weet het, je doet het”.

Nog twee jaar en ze zitten aan Vergilius in de gymzaal. En ze gaan slagen, net als al die miljoenen leerlingen die dezelfde schrik hebben gehad, hetzelfde gevoel dat het niet meer lukte en die hetzelfde doorzettingsvermogen moeten laten zien om een gymnasiumdiploma binnen te harken. Volhouden dus!