Ineke schrijft

„ Ik ga even voor u langs hoor.” „Ga je gang, ik ging al voor je aan de kant.

”Ik gris een zakje sla uit het koelvak en zie haar staren naar de verschillende soorten groente. „Wat is er veel keus hè? “ zeg ik. „Nou, ook dat maar ik moet er altijd goed over nadenken wat ik ga eten en of ik de groente meerdere dagen kan bewaren. Ik ben alleen en zo’n grote zak is te veel voor 1 maaltijd. Maar sla kun je niet lang bewaren, na een dag is het slap en dan kun je het weggooien. En ik eet ook niet altijd thuis, ook daar moet ik rekening mee houden. Boodschappen doen is vaak een puzzel.”

Terwijl ik de deur van de koeling weer dicht doe kijk ik naar haar gezicht. Een zachte huid, nauwelijks rimpels en twee vriendelijke bruine kijkers. Haar stem klinkt rustig. De tl lampen vormen een kring van licht op haar zijdezachte haar. Haar handen rusten losjes op de winkelkar, ik zie twee trouwringen om dezelfde vinger.

Als ik doorloop, richting de vleesafdeling schiet het woord ‘springkussen’ door mijn hoofd. Het is de treffende typering, die bedacht werd door mijn jongste, voor een persoon die alleen maar sympathie uitstraalt. Maanden geleden was ik hier samen met hem en werden we bij de servicebalie geholpen door een jongeman die wij goed kennen van het voetbalveld. Een aardige, joviale jongen, altijd in voor een praatje, belangstellend en zachtaardig. Toen we naar buiten liepen zei mijn zoon: „Ik moet altijd aan een springkussen denken als ik hem zie.” Ik begreep direct wat hij bedoelde.

In het gangpad bij de frisdranken zie ik de mevrouw van de sla weer staan. Ze staat bij een leeftijdgenoot die vertelt over haar overleden man. De lieve mevrouw luistert, knikt af en toe maar blijft zwijgen. Ik loop verder, kijk nog eens om en weet het zeker. Een echt springkussen. Van topkwaliteit.