Fotografie-talent op scherp door Facebook

ZUIDHORN

Een slapende baby pronkt op de voorkant van haar visitekaartje met de handjes knus bij zijn wangetjes. Een helder koppie van het jongetje op latere leeftijd prijkt op de achterzijde.

Het zijn levensmomenten van Marjan Naaijer (50) uit Zuidhorn die via Facebook in de wereld van de fotografie stapte. “Het grote aantal reacties op mijn eerste babyfoto’s via Facebook hebben me verbaasd”, zo vertelt ze in een terugblik op de klim vanuit een hobby naar nu een eigen onderneming. “Als aankomend oma vond ik het gewoon zalig de zwangerschap van een schoondochter vast te leggen en zo de geschiedenis van een kleinkind in wording te koesteren. Na de geboorte van Marino heb ik nog veel meer foto’s gemaakt. Het zijn herinneringen waarbij het gevoel een vitale rol speelt. Ik fotografeer graag vanuit het hart en kennelijk is daarmee een snaar geraakt. De foto’s blijken aan te spreken”. Ietwat bekomen van de rijkdom aan reacties maakte ze een keus die haar hobby karakter gaf. Ze besloot zich aan te sluiten bij Fotoschool Zuidhorn. “De eerste babyfoto’s zijn geschoten met een spiegelreflexcamera van Nikon. Zo’n camera heeft zoveel knopjes dat je wilt weten wat er meer mogelijk is”. Een twaalftal theorie-avonden en een handvol praktijkdagen later wist ze dat ze de goede weg had ingeslagen. “Met zo’n cursus leer je kijken en inkaderen. Je krijgt zo oog voor het lijnenspel in een foto en voor de compositie en het kleurenspectrum. In een cursusverband neem je de resultaten met anderen door, zodat je elkaar een beetje bijstuurt. Een heerlijke ervaring”. Nadien volgde ze nog een tweetal cursussen voor gevorderden. “Het voordeel van zo’n groep is wel dat je meer durft. Je stapt niet in je eentje met een statief de stad in. Met een groep gaat dat prima”. Enkele cursisten hebben InFocus opgericht. Deze groep fotografieliefhebbers neemt maandelijks elkaars resultaten door en organiseert praktijkgerichte dagen. Inmiddels richtte ze in haar woning aan de Admiraal Helfrichstraat een studio in waar ze met speciale achtergronddoeken kinderen kan portretteren. “Het pure van nature in een kind blijft tot een jaar of vier. Terwijl zij aan het spelen zijn, stort ik me dan op de fotografie. Hoe spontaner, hoe leuker. Een kind laat zich niet sturen. Dat is voor een fotograaf wel dé les: laat ze maar even gaan. Op latere leeftijd zijn ze zich meer bewust van jouw aanwezigheid. Dat vereist weer een andere tactiek zoals het fotograferen van hen tijdens de bouw van een hut”. Het vastleggen van bijzondere evenementen zoals een Sinterklaasviering bij de basisschool Het Anker heeft haar bevindingen verankerd. “Bij de jeugd tot zes jaar lees je de spanning op de koppies af. Daarna is het gekke-bekken-trekkerij voor de camera”. Vanaf veertien jaar tekent zich daarbij volgens haar een kentering af. “Vooral meisjes willen dan dolgraag op de foto en zich van hun beste kant laten zien. Het is een soort levensrijping”. Dankzij haar artiestenfoto’s van Kanaalpop kreeg haar hobby een onverwachte wending. De supportersvereniging van FC Groningen herkende en erkende haar talent. Tot haar stijgende verbazing werd ze prompt uitgenodigd voor het fotografisch vastleggen van alle thuiswedstrijden en van de sociale happening na afloop in het supportershome. “Ik ben altijd al een voetbalfan geweest, maar sportfotografie is nooit mijn ding geweest. De grens is nu definitief verlegd. In het begin kostte het me moeite. Dan dacht ik: waar is die bal? Die bal gaat zo snel. Je leert vooruit denken. Je weet wanneer er een kopbal komt en verlegt de focus alvast naar de volgende speler die aan zet is”. Het vastleggen van twee doelpunten in de laatste wedstrijd streelt haar dan ook. “Je leert snel bij om de juiste fotomomenten in te schatten”. Bijzonder is dat ze als enige vrouw vrij toegang op het veld heeft. “Sportfotografie is over het algemeen een mannenwereld waarbij de ene een nog grotere lens heeft dan de ander. Dan praat je bij een uitzonderlijk zware lens soms over een investering van 12.000 euro. Ik werk nu met twee camera’s: een Nikon D700 en een Nikon D800, met fullframe. Per wedstrijddag levert dat een 700 foto’s op waaruit je een selectie kunt maken voor een verdere bewerking: een sport op zichzelf”. Ondertussen heeft ze zich bij de Kamer van Koophandel laten inschrijven met haar bedrijf ‘Foto Flitsend’. De 28 uur die ze nu beroepsmatig in de zorgsector actief is, hoopt ze stapsgewijs te minderen in ruil voor meer tijdsinvestering in de onderneming. “Achteraf bekeken ben ik te laat gestart met mijn hobby. Dankzij het eerste omagevoel is het een beetje uit de hand gelopen”, zo besluit ze over de flits van haar leven.
Tekst: Jelle Raap

Auteur

Monique Westra