VredesKnuffelactie Grootegast vindt landelijk navolging

GROOTEGAST

Schiermonnikoog sluit zich aan. Studenten van het Gomarus College melden zich. De actie ‘VREDESKNUFFELS vergeet mij niet’ voor Syrische kinderen is voor Nicolien de Kroon-Hoving (58) pittig en plezierig tegelijk.

 “Landelijk zijn er nu zeventien inzamelpunten. Het aantal blijft groeien: hartverwarmend”. Met laptop en telefoon bij de hand coördineert zij de actie vanuit de woning aan de Hoofdstraat in Grootegast. “Gewoon aan de keukentafel”. Het is de ruimte waarin wandteksten aanspreken zoals “Alone we can do so little, together we can do so much”. De gemeente Grootegast beloont haar inzet door een week de opslagplaats naast BundelShop aan het Marktplein ter beschikking te stellen. ”Daar verzamelen we alle bananendozen met praktische zaken voor de Syrische kinderen. Daarna gaat het naar een landelijk punt en vervolgens naar de vluchtelingenkampen”. Inbreng is hier mogelijk op vrijdagavond 2 december van 19.00-21.00 uur, zaterdag 3 december van 12.00-16.00 uur en vanaf 19.00-21.30 uur, dinsdag 6 december van 15.00-17.00 uur en 19.00-21.30 uur en woensdag 7 december vanaf 12.00-16.00 uur. Degenen die een doos willen vullen, wordt verzocht er apart twintig euro bij te voegen voor het dekken van de transportkosten. Wie alleen een financiële bijdrage wil leveren of de kosten voor transport alvast per giro wil overmaken, kan gebruikmaken van het Ibannr. NL16 RBRB 0941 6465 48 ten name van Stichting Motherhood Wereldwijd, Hoofdstraat 120, 9861 AL Grootegast. Hierbij kunt u vermelden of het pakket voor een boy of girl bestemd is en welke leeftijd dit betreft. De organisatie richt zich op de leeftijdsgroep tot 18 jaar waar andere instanties veelal een grens van 12 jaar hanteren. “Tieners in vluchtelingenkampen hebben het al zo moeilijk”, geeft Nicolien als voorschot. “Je probeert je hun leven voor te stellen: huis en haard verlaten door de oorlog en niets te doen. Probeer dan maar de draad van het gewone leven weer een beetje op te pakken als je niets hebt”. Bij de hulpactie geeft ze, op basis van eerdere praktijkervaringen, wel een hint mee als aanzet voor de kloeke daad: “Als je een doos wilt vullen met praktische goederen, laat dan even in je omgaan of je deze doos ook aan je eigen kind op zijn of haar verjaardag zou willen geven. Als je dat oké vindt, weet je ook dat het gewoon netjes, liefdevol en warm is. Dat gevoel moet overheersen, want het is geen opruimactie van spulletjes die je wel kwijt wilt”. Voorbeelden van ‘warme dozen’ kunnen bestaan uit een knuffel, speelgoed van legpuzzel tot mini-auto, schoolartikelen zoals een schrijfblok voor het maken van een dagboek, vliesdekentje, winterkleding, schoenen en/of laarzen. “De komende tijd zal het koud zijn in de vluchtelingenkampen en dan is bijvoorbeeld een vliesdekentje een uitkomst. Zomerkleding meegeven, raden we om die reden af. Uit de tijd van Anna Frank weten we ook dat het schrijven van een dagboekje van ontstellend groot belang kan zijn”. Het inleven in de situatie van een jonge vluchteling vindt ze ook vanuit praktisch oogpunt wenselijk. “ Met de beste bedoelingen kun je bijvoorbeeld een autootje of zaklamp op batterijen in de doos stoppen, maar dat is al geen aanrader. Nieuwe batterijen of opladers zijn niet verkrijgbaar in de kampen”. Ook bijvoorbeeld (strip-)boeken of spelletjes zoals scrabble en rummikub zijn niet aan te bevelen. “Knikkers of een Rubiks-kubus kan bijvoorbeeld weer wel. De Syriërs zijn in doorsnee hoog opgeleid, maar hun cultuur is geënt op het Arabisch en dat heeft zonder meer al andere leestekens dan ons alfabet. Een spelletje waarbij geen gebruiksaanwijzing nodig is, kan dus altijd”. Persoonlijke brieven, foto’s van de eigen familie of een adreskaartje, in bij voorkeur het Engels, mogen wel worden bijgevoegd. “Bij eerdere acties kregen we soms een filmpje retour van een bananendoos die als altaar was ingericht. Af en toe komt er een heel persoonlijke brief retour. Heerlijk om zo mensen met elkaar te verbinden”.
Daadkracht
De drive op deze manier iets voor kinderen in oorlogssituaties te kunnen betekenen, is bij Nicolien al vanaf begin jaren negentig aanwezig. “Ik kan het niet aanzien dat kinderen altijd weer de dupe worden van beslissingen van volwassenen die het niet met woorden van elkaar kunnen winnen. Onze kinderen zien dat ook via tv of internet. Als we machteloosheid kunnen ombuigen naar daadkracht, dan is er al veel gewonnen. Ergens moet je een begin kunnen maken, al is het aan de keukentafel”. Voor eerdere acties ontving ze, na het samen met andere moeders vullen van 200.000 bananendozen voor kinderen in oorlogsgebied, de TorchBearer Award. De geboren Amsterdammer cijfert zichzelf weg als coördinator van de landelijke actie. “In mijn uppie kan ik weinig, maar met velen kunnen we een heleboel bereiken”.
Tekst: Jelle Raap

Auteur

Monique Westra