Harko Bijma (83) uit Noordhorn over levensmissie: oud papier ophalen

NOORDHORN

,,Ik heb ut doan veur de kienders.” Zonder opsmuk vertelt de 83-jarige Harko Bijma uit Noordhorn over zijn levensmissie: oud papier ophalen met als doel de schoolkinderen in het dorp vanuit de opbrengst te kunnen vertroetelen met modern lesmateriaal zoals tablets.

Na decennia vrijwilligerswerk heeft Harko Bijma recentelijk zijn levensklus stopgezet vanwege gezondheidsredenen. Het aanbrengen van een stoma verhindert hem langer op pad te gaan met fiets en kar voor het ophalen van oud papier. ,,Het is jarenlang mijn lust en leven geweest”, geeft de vrijgezel in zijn knusse woning aan de Verlengde Oosterweg aan. Na zijn werk bij Jarino te Roden te hebben beëindigd, nam hij het kloeke besluit iets voor anderen te willen betekenen. Vanuit dit bedrijf hielp hij mee met het leggen van funderingen voor noodscholen in heel Nederland en eenmaal zelfs in België. ,,Een ontslagbewijs heb ik niet gekregen, maar het was wel einde werk. Daarna volgde de Arbeidsbeurs waar ik op een bepaald moment ben uitgeschreven. Dan kun je achter de geraniums gaan zitten, maar dat is niks voor mij. Ik ben zo’n veertig jaar geleden al gestopt met roken en wilde me niet vervelen.” Vanuit een lichte dadendrang begon hij thuis met het inzamelen van oud papier. ,,Het schuurtje was al snel vol. Elke keer als ze een rondgang door het dorp deden, stapelde ik de dozen in de voortuin om af te halen. Op een gegeven moment dacht ik: als thuis de bliksem inslaat, dan hest ut hat.” Een container bracht uitkomst waarbij Bijma steevast als de sleutelhouder fungeerde. Op het hoogtepunt moest ‘zijn’ container maar liefst 23 keer per jaar worden verwisseld voor een lege. ,,De deuzen zette ik altied veur laans en dan kon ik de rest doar achter gooien. Dat was wel mijn systeem.” Gaandeweg heeft hij ook zaken afgeleerd. ,,Tegels die onder de vloerbedekking liggen, mogen er niet in. Als je dat eenmaal weet, is’t kloar.” Veel bijzondere voorvallen maakte hij in de tientallen jaren niet mee. De uitnodiging van talrijke bewoners tegelijkertijd even een bakje koffie af te halen, gold voor hem al als bijzonder. ,,Je bent overal welkom.” Een enkel voorval bleef voor hem onvergetelijk zoals het inladen van een stevige langgerekte kartonnen doos. ,,Ik was al aan het stapelen met het mooie vlak karton toen de vader kwam aanlopen. Bleek dat er in de doos een gloednieuwe kinderfiets zat: een verrassing. Die heb ik uiteraard teruggegeven.” Burgemeester Swart Als dank voor zijn jarenlange noeste arbeid is hij diverse keren in het zonnetje gezet waarbij eenmaal door burgemeester Bert Swart. Een fotocollage in de huiskamer herinnert hem elke dag aan dit sierlijke moment. De fiets die hij voor zijn kar hanteerde, ontving hij na jarenlang gebruik cadeau van de dorpsschool. ,,Die mag je wel houden, is mij verteld. De kar is van mezelf.” Aanvankelijk zette hij zich in voor alleen de openbare basisschool De Molshoop, maar na het fuseren met het christelijk basisonderwijs bleef zijn hart gaan naar wat hij nu de dorpsschool noemt. Opmerkelijk rustig reageert hij op het afscheid van de school en van het vrijwilligerswerk. „Ik sluit het gewoon af. Dat is het.” Na een verblijf in het ziekenhuis is hij weer thuis in de huurwoning waarin ook zijn ouders woonachtig zijn geweest. Harko zag ook in Noordhorn, aan de Noorderweg, het levenslicht in een gezin met drie jongens en drie meisjes. Nu is alleen zijn zuster Sietske nog in leven. Zij bezoekt hem geregeld naast haar kinderen uit De Westereen en Drogeham. Tafeltje-dekje aan huis is er niet bij voor Harko. ,,Ik kook het liefst zelf: aardappels en boerenkool of zoiets.” Vrijdagsavonds bezoekt hij steevast de voetbalclub voor een partijtje klaverjassen. De dag erop beoefent hij dezelfde sport in het dorpshuis. Daarnaast vermaakt hij zich graag met voetbal op televisie. ,,Soms ga ik even naar school te koffiedrinken. Dan zie ik de kienders spelen op die tablets en dan denk ik: ja, doar heb ik ut veur doan.” Tekst en foto: Jelle Raap

Auteur

Monique Westra