Column Anneke de Vries |Digi-juf

Westerkwartier

Belevenissen uit het Gymnasium

Het liefst praat ik gewoon zelf, waarbij ik mijn betoog lardeer met handgeschreven (aan)tekeningen die ik al pratend opbouw. Nostalgie naar het kippenvel-opwekkende geschraap van het krijtje op zo’n ouderwets viesgroen schoolbord overvalt me daarbij soms heel even. Een verleden dat nimmer terugkeert. Maar goed: we moeten meer. Schijnt. Want je komt er niet onderuit, met moderne leerlingen, smartphones, computers en digiborden…! Ik zie het ook aan al die jonge collega’s die door hun benoeming aan de Lindenborg de gemiddelde leeftijd weer binnen acceptabele grenzen drukken. Zij gebruiken al die prachtige technologie niet alleen voor de lol, maar ook voor het onderwijsleerproces en het pedagogisch-didactisch handelen. Dat projecteert en preziet en powerpoint en digilest en filmpjedraait en kahoot en watalnietmeert (…en kent u de inhoud van al deze termen?…) om het leven en scheurt met benijdenswaardig gemak over de digitale snelweg. Ik sukkel er achteraan en haak bij de eerste de beste storing af, opnieuw even denkend aan schoolbord en krijt. En toch ga ook ik voor de bijl. Op de elektronische leeromgeving moet soms lesstof nog een keertje extra worden uitgelegd, via een ingesproken lesje of een enkel filmpje als bieder van aanvullende kennis… we kunnen niet meer zonder! Dus draai ook ik soms zelfs in de les een filmpje of spreek incidenteel een lesje in. Het is digitaal net als met mode: je vindt bijv. de tuinbroek afschúwelijk maar op zeker moment tuint iedereen erin en trekt hem toch aan. Massapsychose. Het digibord is stiekem best handig: ik projecteer een verlicht lijntjesbord en schrijf dan met een gewone stift à la de eerste zin van deze column de noodzakelijke informatie keurig op de regels. Het zal zo niet de bedoeling zijn, maar handig is het wel. Want mijn hart blijft ouderwets. Sorry. Reageren? Mail naar a.vries@rsgdeborgen.nl Anneke de Vries, docente klassieke talen op de Lindenborg  

Auteur

Monique Westra