Kim Oosterhoff blogt over burn-out

MARUM

Kim Oosterhoff (21) uit Marum is begonnen met een blog waarin ze haar ervaringen deelt over haar burn-out. Ze kreeg hier anderhalf jaar geleden zelf mee te maken.

,,Laatst hoorde ik: 'We leven in een burn-out samenleving', maar is er veel onbegrip voor mensen die hebben te dealen met een burn-out. Sterker nog er heerst een taboe over deze ziekte.” Met haar blog wil ze zoveel mogelijk mensen bereiken. ,,Omdat ik mensen in dezelfde situatie wil helpen en wil laten weten dat je wel echt beter wordt. Dit taboe wil ik doorbreken maar dan moet het eerst meer begrijpbaar worden voor mensen in de buitenwereld. Het zou zoveel discussies en verdriet besparen als er meer duidelijkheid was over een burn-Out. Als je te maken krijgt met een burn-out mag je daar over praten en zo kan je herstelproces beginnen”, vertelt Kim Haar blognaam luidt: ‘Go for a Burn-Out victory’. Dit is gerelateerd aan haar eigen proces maar ook aan het taboe en onbegrip wat heerst. In het Gronings zou dit zijn: 'Goa veur ain Burn-Out overwinning.' ,,Kort maar krachtig en vooral lekker duidelijk, daar houden de Noorderlingen van.” Hieronder haar meest recente blog. ‘Een jaar, zes maanden 11 dagen verder.’ Je komt altijd weer terug bij de kern. Na vier weken opbouwen ben ik moe. Logisch en het geeft niet. Het zorgt ervoor dat je opziet tegen ondernemingen en geen zin hebt in ondernemingen. Daarom is uitrusten en even niks moeten belangrijk. Weten waar ik sta en in welke situatie ik zit. Nodig maar niet leuk. Beviel me wel om weer mee te draaien. Maar het is goed te realiseren hoe oplettend je moet zijn. Niet te veel, rustig aan, stapje voor stapje etc. Dit doet me denken aan hoe het was toen ik me een hele tijd ellendig voelde. Ik in m’n pyjama op de bank in de kamer van m’n vriend. Geen energie om iets te doen. Als ik boodschappen had gedaan, thuiskwam en dat die onderneming zwaar bleek te zijn. Dat voelde ik in de winkel al. Ik begon te zweten, al die prikkels, al die mensen maar ik wist dat als ik rustig bleef ik gewoon weer zelf en alleen naar huis kon lopen en heelhuids zou arriveren. Als mijn vriend thuiskwam na een lange dag school vroeg ik of hij wilde koken want ik voelde me niet goed. Terwijl boodschappen doen mijn enige intensieve onderneming was die dag. Naast dat had ik me die dag vast wel druk gemaakt en gefrustreerd over het feit dat ik in die kamer zat en niks kon. Voor m’n gevoel opgesloten. Buiten die kamer ging alles door, iedereen ging door. Behalve ik, ik zat stil in die kamer. Iedereen deed mee aan dagelijkse en wekelijkse routines maar ik kon en mocht niet mee doen. Zondag avond was vaak een vervelend moment. Mijn vriend ging maandag ochtend weer naar school maar ik had weer het vooruitzicht dat ik alleen op de bank zou zitten. Wat zou ik die dag doen, die week? Wanneer zou ik me eens beter voelen en weer dingen kunnen ondernemen. Dat maakte me verdrietig en zorgde voor ‘zondag-avond- huil-momentjes’. Het verschil met toen en nu is dat ik kan genieten in die kamer. Alleen, in chilkleding (Bij mijn vriend thuis heeft het al de benaming: Kim-Kleding. Omdat ik in huis altijd in chilkleding liep en de gekste combinaties aantrok. Sindsdien loop ik trouwens zeer graag door huis in chilkleding. Ik bedoel: Kim-Kleding.) op de bank met thee in m’n mint blauwe mok. Lekker series kijken, lezen, schrijven. ’s Avonds kaarsjes aan en uiteraard weer thee in m’n mint blauwe mok. Ik kan genieten van rust en ‘niks’ doen. Dat is een hele positieve verandering! Zodra ik de afgelopen dagen naar buiten ging kreeg ik een zweetaanval en bleek naar buiten gaan best pittig. Ik ben moe en zal goed uitrusten. Opbouwen zal gaan met ups en downs. Maar nu ik weet dat het beter gaat, me een periode zo ontzettend goed heb gevoeld, heb ik er nog steeds alle vertrouwen in. De weken dat ik me niet fijn voel zullen steeds korter worden. Althans daar ga ik vanuit. Ik ga gewoon door met mijn project: Go for a Burn-Out Victory! Elke week plaats Kim nieuwe verhalen op goforaburnoutvictory.wordpress.com  

Auteur

Monique Westra