Wild weekend in Zoutkamp

ZOUTKAMP

Het getuigt van grote klasse dat de spelersploeg die de Slag om Zoutkamp 1590 naspeelt alles uit de kast haalt voor het opdienen van een vermakelijk spel. Met temperament, tempo en timing.

,,Mijn naam is Kip. Met dubbel o”. De Spaanse soldaat klinkt zelfverzekerd bij het ophalen van zijn soldij. Een vertwijfelde boekhouder werpt hem toe dat hij toch Toxopeus is. Bij het met penneveer raadplegen van de lijst blijkt Kip voor te komen. Met dubbel o. Het schamele soldij wordt prompt uitbetaald. Een tweede soldaat gooit de muntstukken weer op tafel: ,,Dit is veel te weinig vriend’’. Bij een hoog oplopende ruzie met zijn maten moet hij in een wreed gevecht het onderspit delven. De kapitein weet raad: ,,Waar maken wij ons druk om: schamele centen. Er is een schip onderweg met Willem Lodewijk en beladen met goudguldens. Gaan we ervoor?” Het Viva Espanola davert door het dorp Zoutkamp. De ontmoeting tussen de Spaanse bezetter en het Staatse leger krijgt daarmee vuur en gloed. Temperamentvol beent het leger met lansen en vergezeld van paarden die kanonnen voorttrekken naar de dijk. Honderden toeschouwers willen niets missen van het vervolg. Vanuit een zonovergoten Hunzegat arriveert Willem Lodewijk van Nassau met zijn leger. Het zicht op zijn boten wordt het publiek ontnomen door uiteraard oranjekleurige rookpluimen, vuur en vlaggen. Het is oorlog. De wapens zullen kletteren. De strijd met stokwapens levert een behoorlijk aantal lijken op. De lijkenpikkers weten er raad mee. Met houten karren vol stro worden ze afgevoerd. Als Oranje overwint, zingt het publiek zachtjes het Wilhelmus. Na het eerste couplet zingen sommigen door, want één lied is geen lied. In een sfeer waarin het publiek van jong tot oud meeleeft, vervolgt de Oranjestoet haar weg naar het dorp. In het ruim betrapte grasveld bij de kerk ondertekenen de Spanjaarden de akte voor de capitulatie op de rug van een kromgebogen soldaat. De zwaar verwonde en dus met veel noodverband omgeven hopman heet Heerma of Heerema. Met dubbel e. Vooraf is er een heksenwaag bij de kerk waar het oordeel van enkelen heilig is. ,,Ik heb ut nait doan”, sputtert de heks in de persoon van Alie de Vries (66) uit Oldekerk tegen. Eenmaal, tweemaal, driemaal dezelfde tekst. Het doet niet ter zake. Ze moet naar het schavot, maar er komt een kentering. Als ze weer vrij is, verzucht ze: ,,Nou, dat is oek wat”. Achteraf vertelt ze enorm blij te zijn met haar rol: ,,Ik kan er alles in kwijt. Heerlijk zo’n rol. Vijf jaar geleden hebben we dit ook gedaan: het is altijd zo gezellig”. De geboren Zevenhuister wil nog wel kwijt dat ze een binding heeft met Zoutkamp: ,,Mien wilde joaren heb ik hier doargebracht”. Toneelvoorstelling In de toneelvoorstelling ‘De Verovering van Soltcamp’ overheerst eenzelfde soort humor in het liefdesverhaal van de al voor haar huwelijk zwangere Freja en haar Spaanse vriend Jan. Haar lot lijkt wreed, want ze moet van pa met Gerardus trouwen. De strijd tussen de bezetters en de vrienden, de stadjers en de dorpelingen, breekt op. In een woordenstrijd tussen haar pa en ma wint de echte liefde. Na de terugkeer van Jan is er tijd voor jenever, dans en muziek. Zoutkamp is na dit weekend weer een dorp vol hoera’s! Tekst en foto's: Jelle Raap

Auteur

Monique Westra