Ingezonden: 'We moeten nadenken en vooruit denken!'

GROOTEGAST

(INGEZONDEN) We moeten nadenken en vooruit denken! Zo luidt de titel van een begeleidende brief, behorende bij een enquête namens ‘de groep voor honderd’.

Nadat mijn eerste reactie hierop was afgezwakt, kwam ik in de fase van besef en overweging en eigenlijk bevind ik mij nog in deze fase op het moment ik dit schrijf. Verschillende gedachten gaan door mijn hoofd, ze wisselen elkaar af. Aan de ene kant doe ik mijn best om ‘de groep voor honderd’ te begrijpen en probeer ik uit te gaan van hun goede bedoelingen met deze actie. Aan de andere kant worden deze pogingen om van de goede bedoelingen uit te gaan onderuit gehaald door de toon waarop de begeleidende brief is geschreven. Voor mijn gevoel valt de toon waarop de betreffende brief is geschreven in de categorie ‘stemmingmakerij’. Ik vind de gebruikte teksten gekleurd en sturend; ik vind de enquête hierdoor niet objectief. Om deze reden betwijfel ik of de doelstelling van ‘de groep voor honderd’ als oprecht beschouwd kan worden. Ik ben er dan ook van overtuigd dat door middel van deze brief en enquête een onjuist beeld van het werkelijke draagvlak verkregen kan worden. Mensen komen in protest op het moment ze het ergens niet mee eens zijn. Tijdens het debat over eerste voorstellen van een te realiseren AZC, heb ik me afzijdig gehouden. Ik was er namelijk niet op tegen; ben van mening dat er voor ieder mens op deze wereldbol ergens een veilige plek hoort te zijn. Valt er werkelijk een argument aan te dragen om een medemens niet te helpen?

Wennen

Begrijp mij niet verkeerd, ook ik ben blij dat de eerder gemaakte plannen om 500 asielzoekers op te vangen niet door zijn gegaan. Persoonlijk vind ook ik dit een te groot aantal voor een dorp als Grootegast. Maar als ik, als inwoner van Grootegast, straks 300 tijdelijke dorpsgenoten erbij krijg, zie ik dat niet direct als een probleem. Natuurlijk zal het wennen zijn en natuurlijk zullen er incidenten kunnen gebeuren, maar ik ga zeker niet van het ergste uit en houd ervan om in eerste instantie in het goede van ieder mens te geloven. Ik besef dat ik op sommige dorpsgenoten hierdoor als naïef kan over komen, maar ik vind mijn leven mooier door te kijken naar de positieve voorbeelden in plaats van het uitvergroten van de negatieve. En ja, ook als het over dit onderwerp gaat kan ik, uit eigen ervaring, positieve voorbeelden noemen.

Waardevol

Het is fijn dat wij allemaal onze mening mogen geven, zo ook over een onderwerp als deze. Het is waardevol dat zowel tegenstanders als voorstanders zich kunnen uiten en zich begrepen voelen. Het blijft de kunst en uitdaging om op verschillende reacties en meningen respectvol en oprecht te reageren, zolang we dit allemaal blijven doen, zal het de moeite waard zijn. Ik geloof dat wij als dorp een positieve bijdrage kunnen leveren aan de opvang van asielzoekers. Natuurlijk weet ik dat hier randvoorwaarden voor nodig zijn, waarvan ik vind dat de gemeente ook vooraf de garantie moet geven dat aan die voorwaarden voldaan wordt. Maar ik ben ervan overtuigd dat naast voorwaarden zoals een locatiebepaling, veiligheid en toezicht ook wij als dorpsbewoners gezamenlijk van wezenlijk belang zijn in het wel of niet slagen van een dergelijk project. Het is niet alleen aan de gemeente, COA of overheid om dit humanitaire project te laten slagen, maar ook aan de betreffende asielzoekers niet in de laatste plaats ONSZELF! Zoals het inmiddels duidelijk zal zijn, ik heb nagedacht en probeer vooruit te denken… Henriëtte Homan

Auteur

ggeersing