Reacties op AZC Grootegast zweven tussen aandacht en angst

GROOTEGAST

Over de noodzaak van een asielzoekerscentrum in Grootegast zijn de reacties gelijkluidend: vluchtelingen moeten worden geholpen. Over de aard en schaal lopen de meningen sterk uiteen.

Andries Bron (74) uit Grootegast beantwoordt tijdens een rondgang door het winkelcentrum alle vragen over het nieuwe AZC aan de Legolaan nuchter met een wedervraag: “Waarom niet? Laat de mensen maar komen. Ze moeten toch geholpen worden? De vorige keer ging het ook goed of niet dan?” Tenslotte trekt hij voor zichzelf de ultieme conclusie: “We moeten er zelf ook wat aan doen”. Daarentegen verwijst zijn dorpsgenote Jannie Henstra (30) vooral naar de invloed van de recente berichtgeving over massale aanrandingen en zelfs verkrachtingen door Noord-Afrikanen tijdens de oudejaarsviering in Keulen en andere plaatsen. “Een eerste reactie over de komst van een AZC hier is toch wel angst. Je bemerkt dat je wordt beïnvloed door de media met berichten over vechtpartijen en criminaliteit onder asielzoekers. Door de nieuwste berichten is de angst alleen maar gevoed. Je vraagt je af hoeveel single mannen hier komen”. Haar vriend Akx Lew (28) kan zich die stellingname levendig voorstellen. De politie in Keulen heeft naar zijn mening bewust informatie achtergehouden om de angst onder de bevolking niet aan te wakkeren. “There is a lot of violence”.

Begrijpelijk

Het nieuwe asielzoekerscentrum komt ook bij de koffie vaak als gespreksonderwerp naar voren. Dat weet ook Thijs Mekel (18) uit Zuidhorn die momenteel stage loopt in Grootegast. Zelf heeft hij er geen moeite mee. “De mensen moeten ergens een plek hebben. Het is beslist geen ideale situatie. Als hier oorlog zou uitbreken, zouden ook veel mensen op de vlucht slaan. Begrijpelijk dat er gebeurt wat er gebeurt”. Zijn kameraad Jesse Swieringa (17) uit Sebaldeburen betwijfelt alleen of het zo groot dient te zijn. “Een AZC voor vijfhonderd man is geen kleinigheid. Toch heb ik liever dat het in Grootegast komt dan in een dorp zoals bijvoorbeeld Kolham. Dit dorp is ermee bekend”. Een vrouw die tijdelijk in Grootegast woont en liever anoniem wil blijven, ondersteunt het werk van de gemeente voor de komst van maximaal vijfhonderd asielzoekers. “Waar we helpen, helpen we. Dat is simpelweg een basisprincipe. We hebben zelf jarenlang op de Filippijnen gewoond en daar ontstellend veel armoede meegemaakt. Het is alleen niet te voorzien hoe de situatie in Grootegast zich zal ontwikkelen. Er blijven altijd vragen, maar een helpende hand moet er zijn”. Lenie Hoekzema (47) benadrukt dat er tijdens een vorige opvangperiode geen overlastsituaties zijn geweest. Toch vraagt ze zich af of de opvang van vijfhonderd vluchtelingen niet te groot is voor een verhoudingsgewijs klein dorp als Grootegast. Ze kan zich voorstellen dat er talrijke vragen onder de bevolking leven, maar stelt ook in alle bescheidenheid vast dat een medaille twee kanten heeft. “Voor hetzelfde geld valt het ook genoeg mee. Dat weet je nu niet”. Vanuit een brede ervaring wuift Chris Swart uit Grootegast (56) het plan weg: “Vijfhonderd asielzoekers hier onderbrengen is veel en veel te veel. Het zouden er minder moeten zijn. Misschien tweehonderd of driehonderd. Je vraagt je af wie de zaak onder controle houdt als het uit de hand loopt”.

Pinpassen

Hij herinnert aan een voorval met een oudere vrouw in Grootegast en twee illegale asielzoekers die het land moesten verlaten. “De mannen hadden geld nodig om door te reizen en dwongen de vrouw om geld af te geven, terwijl ze aan het pinnen was. Ze smeekten haar om geld, maar eigenlijk dwongen ze haar gewoon. Niemand die daarbij een hand uitstak. Iedereen zwijgt zoiets dood, maar zoiets gebeurt ook hier”. Als landbouwer heeft hij naar eigen zeggen ooit meegewerkt aan het oplossen van rioleringsproblemen bij het AZC in Winschoten. “De put zat verstopt met gier. Bij dat werk kwamen handenvol simkaarten en pinpassen naar boven die we aan de politie hebben moeten overdragen. Een stinkende smurrie. Dat wil je niet weten hoe zoiets stinkt. Ze dachten veilig te zijn door de kaarten gewoon door het riool af te voeren, maar eens komt toch alles naar boven”. Naast de criminaliteit is hij er zich naar eigen zeggen van bewust dat er ook echte vluchtelingen zijn die met goede bedoelingen ergens onderdak zoeken. “Dan is een kleiner aantal prettiger. Hou het maar op een driehonderd. Dat is voor Grootegast te overzien”. Jelle Raap

Auteur

ggeersing